I'll make you a movie you can't refuse

Najaar 2007 was het 35 jaar geleden dat regisseur Francis Ford Coppola de filmwereld overrompelde met het eerste deel van zijn legendarische filmtrilogie The Godfather. Het vernieuwende gebruik van Amerikaanse en Europese cinema in camera en licht, in acteurs en verhaal, creëerde een onontkoombaar cultureel icoon.

Realistischer dan ooit tekende Coppola een sociaal, moreel en spiritueel universum waarin een maffiabaas met goede bedoelingen een enkele reis neemt naar een zelfgeschapen hel en een verpersoonlijking van het kwaad wordt.
BlikOpOneindig wierp de blik opnieuw op het licht in het duister en presenteerde in oktober 2007 een Godfather Special. Medewerkers Lammert Kamphuis en Bart Cusveller schreven een achtergrondartikel en uitvoerige besprekingen van elk van de drie delen - misschien wel de beste films ooit.

The Godfather, Part I
De man die geen genade kende
De beste film aller tijden. Of in ieder geval voor veel mensen nummer 1 op hun lijstje van beste films aller tijden. Een fascinerend epos dat acteurs en script tot eindeloos gekopieerde iconen maakte. Maar waarom? Dat is nog het meest fascinerende. Wat maakt een gewelddadige maffiafilm tot tijdloos cultureel erfgoed?

The Godfather, Part II
Hoe het heden het verleden vermoordt
Waarom wilde Francis Ford Coppola een tweede film na de succesvolle eerste Godfather-film? In ieder geval om duidelijk te maken dat Michael Corleone niet de verpersoonlijking is van de ‘American dream’. Om dit duidelijk te maken brengt Coppola de spanning tussen het Siciliaanse, communitaritische en bijna knusse maffialeven en de Amerikaanse, individualistische en gevoelloze misdaad tot een hoogtepunt.

The Godfather, Part III
Beyond redemption?
Misschien niet het beste deel van de saga, want het komt maar moeizaam op stoom, maar wel een waardige afsluiting, want het grijpt je naar het einde toe toch weer aan. The Godfather Part III, bijgenaamd ‘De dood van Michael Corleone’.

The Godfather: het goede dat ik wil, dat doe ik niet
Misschien wel een leuke opdracht: vind iemand tussen de 16 en 60 jaar die nog nooit van The Godfather heeft gehoord. Het zou mij benieuwen of het zou lukken. De trilogie is een cultuuricoon geworden. Maar dat deze film zo indrukwekkend en invloedrijk is geworden, wat zegt dat over de wereld waarin wij leven en – ten diepste – over onszelf?

Deel dit bericht via: