Het International Film Festival Rotterdam is in volle gang. Van 25 januari t/m zo 5 februari is Rotterdam 'the place to be' voor filmminnend Nederland. Redacteuren van Blikoponeindig zijn ook aanwezig en doen op deze plek geregeld verslag.

Deel 3 (slot): Woensdag en donderdag

Het lijkt wel een wet van Meden en Perzen: als het in Nederland eens sneeuwt, dan sneeuwt het tijdens 'Rotterdam'. En als het niet sneeuwt, dan vriest of regent het - in ieder geval wordt hoe dan ook het Schouwburgplein spiegelglad. Da's onhandig, want zowel Pathé Schouwburgplein als de Schouwburg zijn belangrijke locaties, waardoor je het plein nogal eens moet oversteken. Het levert wel vaak hilarische taferelen en wat gespreksstof op. "Zo, het is weer glad." "Ja, ben gelukkig nog niet gevallen." "Oh. Nog wat moois gezien vandaag?"

De laatste dagen op het festival vlogen voorbij, mede dankzij de films die de tweede helft van de week nog op het programma stonden. De nieuwste film van Hirokazu Kore-eda is een aandoenlijke, zij het iets te lange, film over twee broertjes die ieder bij een andere ouder wonen na de scheiding en elkaar beginnen te missen. Vastbesloten zoeken ze (samen met hele schare vriendjes) dan zelf maar een manier om hun wens te laten uitkomen. I Wish is niet zo aangrijpend als Nobody Knows en niet zo onvergetelijk als After Life, maar even zo goed mooi. Kalm observeert Kore-eda de impact van het gedrag van ouders op hun kinderen, met droogkomische bijrollen en herkenbare situatieschetsen. Wat is dat toch met kinderen dat ze altijd moeten rennen?

In een stampvolle zaal in het Oude Luxor was het dan eindelijk tijd voor het veelbesproken Shame van Steve McQueen. Fassbender speelt een succesvolle yup, die ogenschijnlijk zijn zaakjes goed voor elkaar heeft, maar ondertussen worstelt met een allesoverheersende seksverslaving. De film wordt gedragen door sterke rollen van Fassbender en Carey Mulligan (Drive, Never let me go), maar viel toch een klein beetje tegen. Ondanks de expliciete scènes en de esthetische mise-en-scène (beeldend kunstenaar McQueen wel toevertrouwd) is de film niet overdonderend en allesoverheersend - wat je gezien het thema eigenlijk wel verwacht. Desondanks zal na het zien van Shame niemand meer lacherig doen over de gevolgen van een seksverslaving - de ernst van deze uit de hand gelopen behoeftebevrediging is wel duidelijk, zonder dat de film vervalt in slap moralisme. Dat is een prestatie op zichzelf.

Wellicht had er langer over Shame nagepraat moeten worden, maar ik had toch A simple life niet willen missen. Een subtiel portret van een oude huishoudster, die al drie generaties bij dezelfde familie in Hong Kong werkt. Nadat ze een beroerte heeft gekregen, gaat haar baas Roger voor haar zorgen in plaats van andersom. Een klein en simpel verhaal over het gewone leven, maar opvallend door de mooie karakters, droge humor en observerende stijl.

Een positieve verrassing was The Descendants met George Clooney in een voor hem tegennatuurlijke rol als huisvader. Nou gaat 't hem in de film in eerste instantie ook niet zo goed af, dus dat klopt dan wel weer. Een 'backup parent' noemt Matt King (Clooney) zichzelf, maar nu zijn vrouw in coma ligt na een bootongeluk is het tijd om in actie te komen. Een warm drama met (ondanks het trieste thema) een komische noot. Per slot van rekening rent niemand zo grappig als Mr. Clooney (zie ook O Brother where art thou en Intolerable Cruelty). Na 'Julianne Moore loves to cry' misschien tijd voor 'George Clooney loves to run'?

Verder nog gezien: Une vie meilleure (aan het einde toch een traantje moeten laten) en de mooie Tiger kandidaat De jueves a domingo uit Chili. Terugkijkend op deze laatste zes films van het festival dringt zich het thema 'the sins of the fathers' (vrij naar Ex. 20:5b) op: hoe de slechte keuzes van ouders jaren later nog het leven van hun kinderen kunnen bepalen. Hoe triest en oneerlijk ook, het levert vaak wel prachtige verhalen op… En dit jaar een prima Filmfestival Rotterdam.


Lees ook het eerste en tweede verslag van IFFR 2012:

IFFR 2012 #1: Wat er is, was er reeds lang

IFFR 2012 #2: Tussen fantasie en realiteit

Deel dit bericht via: