Tyrannosaur 0

Waardering:

4.0   (1)

Mensen die zich vrijwillig en weloverwogen vergapen aan het wel en wee van anderen, noemen we voyeurs. Heb je zowaar plezier in hun wee, een sadist. Wat ben je als je Tyrannosaur met verve hebt doorstaan?

De poster van Tyrannosaur fascineert. Een dwarsdoorsnede van de aarde in donkere tinten met een dorp bovenop, een man die op een heuvel loopt met een rood boeket in zijn hand, waaronder de overblijfselen van een prehistorisch dier verborgen zijn. In de contouren is een Tyrannosaurus Rex te herkennen, het meest woeste dier dat ooit heeft rondgelopen - bekend van Spielbergs Jurassic Park. 

Maar Tyrannosaur heeft niets te maken met paleontologie, of met happende kaken uit een avonturenfilm. De man met het rode boeket, Joseph, zal halverwege de film zelf de titel verklaren. Zijn uitleg tekent hem. Hij is een lompe boer, verzeild geraakt in een spiraal van zelfdestructie. Hij slaat alles wat hem niet bevalt kort en klein. Hij haat. Zelfs zijn eigen hond schopt hij dood tijdens een woede-uitbarsting.

Met die hond is Tyrannosaur begonnen. Dog Altogether was een korte film van regisseur Paddy Considine, over een verknipte man die zijn hond doodschopt, maar aan het eind toch de sympathie van het publiek wint. In zijn eerste lange speelfilm diept Considine (een Engels acteur uit onder meer The Bourne Ultimatum en My summer of Love) dit karakter uit en geeft hij het korte verhaal een vervolg. 

Zo vlucht Joseph, radeloos om zijn eigen boosheid, de liefdadigheidswinkel van de christelijke Hanna in. Maar is Hanna's christelijkheid wel zo duurzaam als de filmmaker suggereert? Filmmakers – over het algemeen niet-christelijk – hebben immers nogal eens de neiging christenen karikaturaal neer te zetten. Maar Hanna heeft iets authentieks over zich. Ze heeft een vriendelijke, zachte uitstraling, tegen het slome aan.

Het verhaal gaat over van Joseph naar de gelaten Hanna, en dan volgen de weerzinwekkende scènes elkaar snel op. Want was het gedrag van Joseph aanstootgevend, dat van de man van Hanna is walgelijk. Hij minacht zijn vrouw, vernedert haar, mishandelt haar, en na zijn onvruchtbaar berouw, gaat hij vrolijk door. En Hanna grijpt naar de fles, op zoek naar narcose, totdat haar man over haar al veel te ver opgerekte grens heengaat. Het is allemaal zo rauw en pijnlijk in beeld gebracht, dat wegkijken vanzelf gaat.

Als Tyrannosaur je niet van je stuk brengt, dan is er iets stomp gemaakt. De film is een smerige spiegel van immoreel gedrag in een hopeloos, grauw Engels achterafbuurtje, waar iedereen scheldt, vloekt en agressief is. Woestheid ettert voort. Knap is dat de spanning waar Hanna mee moet leven, op de kijker overgaat. Elke agressieve situatie maakt zenuwachtig.

Maar als je deze film zou negeren, met het idee dat een christen elk gevloek en geweld langs zich af moet laten glijden, dan doemt het gevaar op van een onbewogen gelovige die zich bevindt in een ivoren toren. Ongenaakbaar, precies daar waar de 'wedergeboren' man van Hanna zich ook waande. En dan zie je niet de hartverscheurende noodkreet van Hanna die schreeuwt om hulp van haar ´Hemelse Vader´. Noch Josephs gestruikel richting verlossing. Tyrannosaur toont spirituele veerkracht. Het komt uit de diepste ellende. Maar is er wel.