Drive 0

Waardering:

3.0   (1)

De 72 filmrecensenten van het KNF (Kring van Nederlandse Filmjournalisten) riepen Drive uit tot beste bioscoopfilm van 2011. Dat schept hoge verwachtingen.

Ryan Gosling speelt in Drive een verder naamloze automonteur, driver. Naast zijn werk doet hij als chauffeur stuntwerk voor films en laat hij zich af en toe inhuren als chauffeur bij overvallen. De film opent met een puntje-van-je-stoel-scène waarbij driver twee overvallers met zijn auto uit de handen van de politie moet zien te houden. Het karakter is stevig neergezet: driver beschikt over stalen zenuwen en indrukwekkende stuurmanskunsten.

Driver leeft een teruggetrokken bestaan in een onopvallend appartementencomplex in een grote stad. Hij is een man van weinig woorden - Gosling zal niet wakker hebben gelegen vanwege zijn teksten. Wanneer hij zijn buurvrouw Irene (sterk gespeeld door Carey Mulligan) en haar zoontje Benicio leert kennen lijkt er iets moois tussen deze twee te ontstaan. Dan blijkt echter dat Irene getrouwd is en haar man Standard Gabriel net vrijkomt uit de gevangenis. Opgejaagd door duistere figuren uit zijn verleden wordt Standard gedwongen nogmaals een overval te plegen. Onze stille hoofdpersoon besluit hem te helpen. Vanaf dan lopen de zaken ernstig uit de hand.

Drive is de doorbraak van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn die daarvoor een tiental kleinere gewelddadige actiefilms maakte. Deze film valt op door zijn visuele stijl. Refn lijkt erg geïnspireerd door regisseur Michael Mann. Door de stijl van filmen, het gebruik van synthesizermuziek en de vele nachtscènes doet Drive regelmatig aan de film Collateral en de jaren ’80 hitserie Miami Vice denken. In flink wat scènes laat hij Gosling alleen door de donkere straten rijden en mag de kijker, ondersteunt door de uitstekende muziek, zijn gedachten verder invullen. Daarbij zijn de beelden van de stad bij nacht schitterend. Refn maakt veelvuldig gebruik van slow motion en zit met de camera regelmatig dicht op de huid van Gosling waardoor er een mooi beklemmende sfeer ontstaat.

Refn neemt de tijd om de diversen personen aan de kijker te introduceren en laat knap met weinig woorden zien dat zijn hoofdpersoon en zijn buurvrouw warme gevoelens voor elkaar krijgen. Na de mislukte overval komt de film in een stroomversnelling en wordt hij heftiger. Driver wil kosten wat het kost beschermen wat hem lief is en moet daarvoor steeds verder gaan. Er is geen weg terug meer. Het geweld komt weinig subtiel in beeld. De een na de ander wordt vermoord. Hier en daar wat al te expliciet.

De vraag is of deze driver geen andere keuzes had kunnen maken. De regisseur laat het antwoord hierop in het midden. Hij brengt wel treffend in beeld hoe liefde betekenis kan geven in het leven. 

Al met al de beste film van 2011? Voor 72 filmcritici in ieder geval wel.