Hugo 0

Waardering:

5.0   (1)

Een historische familiefilm in 3D van Martin Scorsese, de regisseur van films als Taxi Driver, The Last Temptation of Christ en Goodfellas. Onwaarschijnlijk? Misschien, maar het resultaat is weergaloos. Hugo is een spannend verhaal voor iedereen vanaf een jaar of tien en tegelijk een boeiende ode aan een van de belangrijkste filmmakers ooit. Niemand anders dan Martin Scorsese zou het voor elkaar krijgen.

Scorsese verfilmde het kinderboek The Invention of Hugo Cabret (2007) van Brian Selznick in adembenemend 3D, wat veel vaart en een vleugje fantasie brengt in het ontroerende verhaal. Het slimme weesjongetje Hugo is een jaar of twaalf. Sinds de dood van zijn vader woont hij boven een treinstation in Parijs. Daar is hij met zijn oom verantwoordelijk voor het aan de praat houden van de klokken.

ondernemende kinderen
Maar Hugo heeft ook zijn oom al een paar maanden niet meer gezien. Nu moet hij zelf zien rond te komen én uit handen blijven van de stationschef (een hilarische en verrassend aandoenlijke rol van Sacha Baron Cohen – die van Borat). Hugo heeft het bovendien vaak aan de stok met ‘Papa George’, een chagrijnige oude man, die een speelgoedstalletje runt op het station. Samen met diens pleegdochter, de avontuurlijke Isabelle, ontdekt Hugo dat er een verband is tussen Papa George en de mysterieuze kapotte ‘automaton’ die Hugo’s vader hem heeft nagelaten. Deze mechanische pop kan bewegen als hij wordt opgewonden. Het lijkt erop dat Hugo’s pop kan schrijven, maar dan moet hij hem eerst zien te repareren! De twee ondernemende kinderen halen de onderste steen boven en ontdekken zo het geheim.

vroegste films
Papa George (Ben Kingsley) is namelijk niemand minder dan George Méliès, de grondlegger van de verhalende cinema. Ongetwijfeld was dit gegeven voor Scorsese reden om zich aan dit project te wagen. Al sinds zijn vroege jeugd wordt Scorsese gedreven door een gepassioneerde liefde voor de cinema. In zijn ongelooflijk onderhoudende documentaires Il mi viaggio in Italia (1999) en A personal journey with Martin Scorsese through American movies (1995) – beide ongeveer vier uur lang! – bracht hij die filmliefde al over op het publiek. Met Hugo weet hij entertainment en pure emotie te paren aan educatie over een periode uit de filmgeschiedenis. In Hugo is zelfs een deel van een van de beroemdste films aller tijden te zien: Le voyage dans la lune. Méliès maakte deze magische sciencefictionfilm in 1902, slechts zeven jaar nadat de gebroeders Lumière op 28 december 1895 hun eerste films lieten zien in een Parijs café.

filmgeschiedenis
Méliès was bij deze ‘geboorte van de cinema’ aanwezig. Hij besloot onmiddellijk tot een carrièreswitch van goochelaar naar filmmaker. In tegenstelling tot de Lumières, die zich voornamelijk beperkten tot documentaires, zag Méliès direct het enorme potentieel van de cinema als verhalenmachine en volksvermaak. Le voyage dans la lune sloeg in als een bom en werd de eerste kaskraker uit de filmgeschiedenis. Maar rond de Eerste Wereldoorlog was de eerste magie van de stomme cinema uitgewerkt en werd Méliès net zo snel vergeten als hij beroemd werd. In Hugo zien we hoe hij de laatste jaren van zijn leven sleet in zijn winkeltje. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, die teloorgang: in alle handboeken filmgeschiedenis en op alle filmacademies ter wereld wordt Méliès beschouwd als dé grondlegger van de verhalende cinema..

dingen repareren
Genoeg over de geschiedenis. Behalve een hommage aan een van Scorseses helden, is Hugo ook gewoon een prachtige film over liefde en verdriet, succes en tegenslag en bovenal: de kracht van verbeelding. Hugo ontdekt dat hij niet zomaar op deze aarde rondloopt, maar dat zijn leven zin heeft. ‘Misschien is mijn doel wel dat ik dingen moet repareren’, zegt hij halverwege de film tegen Isabelle. Hij snapt direct dat dat niet alleen slaat op zielloze dingen, maar dat hij ook het verdriet van Papa George kan ‘maken’, door Méliès te laten zien dat hij helemaal niet is mislukt. Gelukkig is het uitgerekend Martin Scorsese, grootmeester van de hedendaagse Amerikaanse cinema, die dit kinderboek heeft uitgekozen om te verfilmen. Scorsese maakt er namelijk geen saai college van. Het verhaal meandert voort zoals de camera door het drukke treinstation snelt, langs kleurrijke personages die stuk voor stuk een glimlach op het gezicht van de kijker toveren. Scorsese bereikt daarmee precies hetzelfde als Méliès honderd jaar geleden: zijn publiek zit de hele film op het puntje van zijn stoel en loopt met een brede glimlach de bioscoop uit.