Haywire 0

Waardering:

3.0   (2)

Iedereen wil met Steven Soderbergh werken. Voor al zijn films wist hij een batterij aan grote namen te strikken. Zo ook voor Haywire.

Dit keer met voorbedachten rade, omdat alles afhing van een debutante, de martial-arts-kampioene Gina Carano. Maar daar had hij zich geen zorgen over hoeven maken. Soderbergh leverde indringende Oscar-winnaars af als Traffic en Erin Brockovich, maar ook eclatante successen als Ocean’s Eleven. Zijn roem als ambachtsman die graag verschillende genres uitprobeert en heel doelgericht werkt snelt hem vooruit.

Acteurs van de A-lijst grijpen de kans om met hem te werken zonder het script gelezen te hebben, zoals George Clooney, Matt Damon en Brad Pitt (Ocean’s), of Michael Douglas, Ewan McGregor en Antonio Banderas (Haywire). In dit geval wilde Soderbergh (en zijn geldschieters) die sterrencast er graag bij, want die zou helpen een film overeind te houden waarin een debutante de hoofdrol moest krijgen.

Hij liep met het idee een eerbetoon te maken aan de spionage- en actiefilms van vroeger, zoals de eerste James Bond-films, of The Fugitive. Maar niet een kopie. Een van de vragen was bijvoorbeeld: waarom moet de actieheld altijd een man zijn? Is er (buiten Angelina Jolie) niet een vrouw die geloofwaardig kan zijn in een realistische spionagethriller? Het antwoord kwam toen Soderbergh in de wereld van de Oosterse vechtsporten de uitblinkende sportvrouw Gina Carano ontdekte: atletisch, nuchter, goede ‘looks’.

Het is zeker gelukt. Zoals alle films van Soderbergh ziet Haywire er fantastisch uit. En in haar stunts en gevechtsscènes, maar ook in haar dialogen en acteerscènes is Carano fantastisch. Het resultaat is een ouderwets spannende race om een complot te ontrafelen. Hoewel het helpt dat de overige acteurs (en de decors en de muziek) schitteren, had Soderbergh zich geen zorgen hoeven maken over zijn hoofdrolspeler.

Had hij zich maar meer zorgen gemaakt over het verhaal. Gina Carano speelt een ex-marinier die voor een bedrijf werkt dat in het geheim klusjes opknapt voor de regering, zoals het ontvoeren, bevrijden of uitschakelen van menselijke doelwitten. Na een klus in Barcelona wordt haar personage op een missie gestuurd die haar duidelijk maakt dat de klus in Barcelona een opzetje was om haar in een kwaad daglicht te stellen. Bedrijf en regering keren zich tegen haar. Haar enige uitweg is het complot terug te voeren tot degenen die het op haar gemunt hebben.

Ondanks de spanning wordt het geen echt onderhoudende thriller omdat de ruimte voor de personages de ruimte inneemt voor de relaties en de plot. Het wordt maar niet goed duidelijk wie wat doet en waarom. Waarom vertelt Carano het hele geheimzinnige verhaal aan een volslagen vreemde? En wat was nu eigenlijk de inzet voor iedere deelnemer aan het spel? Het eerste uur neem je dat voor lief, omdat je aanneemt dat het onderdeel is van de puzzel. Maar naar het einde toe wil je toch eindelijk wel eens weten waar het nu allemaal om te doen was. En dat blijft een rafelig, zodanig dat na het plotselinge einde het vermoeden opkomt dat er nog een televisieserie achteraan komt.