Cafe de Flore 0

Waardering:

0.0   (0)

"Het duurt lang om een verloren liefde te verwerken. Soms wel een heel leven - of twee" is de Engelse tagline (publiciteitsslogan) van het mysterieuze Cafe de Flore. Een intrigerend sprookje over verantwoordelijkheid, de moeite van gebroken gezinnen en levenslange liefde, maar ook een esoterische mystieke fantasie over liefde in een vorig leven en tweelingzielen.
Filmmaker Jean-Marc Vallée werd in de internationale filmwereld bekend met zijn liefdevolle jaren zeventig film C.R.A.Z.Y. Bij het grotere publiek brak hij door met het historische drama The Young Victoria, die een Oscar won voor Beste Kostuums. Stilering mag wel het handelsmerk van de Canadese regisseur genoemd worden. In C.R.A.Z.Y. was ongeveer alles bruin en oranje, waardoor je als kijker direct getransporteerd werd naar de 'spacy' jaren zeventig. Die nadruk op stijl zit ook in Cafe de Flore, alleen dreigt Vallée hier voor het eerst door te slaan in vormkenmerken.
De film vertelt over twee mannen. In Montréal anno nu woont de veertigjarige Antoine, uiterst succesvol als DJ, net gescheiden, maar nu meer dan gelukkig in de liefde. En met de helderheid van geest om dat te beseffen ook, aldus de voiceover. In Parijs in de jaren zestig leeft Laurent, een jongetje van zeven met Syndroom van Down. Hij is volgens sociale maatstaven het tegendeel van succesvol, maar ook zonder de helderheid van geest om dat te weten. De twee zijn gescheiden door plaats en tijd, maar in hun ziel zijn ze verbonden door een allesoverheersende, euforische liefde.
Heden en verleden schieten in snel wisselende scenes door elkaar. Carole, de ontroostbare ex-vrouw van Antoine, ziet in haar dromen steeds meer beelden van Laurent en zijn moeder Jacqueline (een beklemmend sterke rol van Vanessa Paradis), tot ze via een medium de verbinding legt tussen de twee kinderen en haar eigen leven. Dat brengt haar tot rust, zodat ze de nieuwe relatie van Antoine kan accepteren.
De mystieke sfeer schaadt bij tijd en wijle de voortgang van het verhaal. Beide verhaallijnen zijn interessant, maar worden niet uitgewerkt doordat ze zijn ingebed in het transcendente reïncarnatiethema. Onderhuids spelen veel heftige gevoelens: over het verliezen van controle, over schuld, lust en liefde, boosheid en vergeving. Vallée lijkt te suggereren dat liefde nu eenmaal allesverzengend is en belangrijker dan al het andere. Tegelijkertijd laat hij scherp zien wat de gevolgen zijn en dat het voor alle betrokkenen niet zo eenvoudig is om de draad weer op te pakken. Antoine en Rose moeten een plek vinden voor hun schuldgevoel ten opzichte van Carole, terwijl zij op haar beurt uit de slachtofferrol moet komen om door te gaan met haar leven.
Een ander handelsmerk van Vallée is de grote rol die muziek speelt in zijn films. Zo ook in Cafe de Flore. De oudste dochter van Antoine en Carole weet haar vader feilloos te kwetsen door steeds weer de muziek op te zetten die hij draaide toen hij nog samen was met haar moeder. Het doet Antoine beseffen wat hij achterliet, net zoals het liefst overal de remix van Cafe de Flore draait, omdat hij dat hoorde toen hij Rose voor het eerst zag. Dit lied van Matthew Herbert verbindt als muzikaal thema het heden in Montréal met het verleden in Parijs. Het is knap gevonden, net als het verbindende lijntje van spiritualiteit, maar desondanks beklijft de film toch niet. Een film kan, net als muziek, ook té kunstmatig worden.