Salmon Fishing in the Yemen 0

Waardering:

0.0   (0)

Alle vissers zijn suf en alle wetenschappers zijn saai. Voeg beide gemeenplaatsen samen en je hebt het personage Dr. Alfred Jones. Zo is er nog wel meer in Salmon Fishing in the Yemen dat aan het clichématige grenst. In al zijn lichtvoetigheid is de verfilming van het romandebuut van Paul Torday echter ook een charmante fabel over geloof en wetenschap, politiek en het Midden-Oosten en, natuurlijk, vissen.
Het begint allemaal met een mailtje van consultant Harriet Chetwood-Talbot aan visserij-specialist dr. Alfred Jones. Of hij wil meewerken aan de wens van een verlichte en schatrijke Sheik om de zalmvisserij te introduceren in Jemen. Een belachelijk plan natuurlijk, maar als Patricia Maxwell, de gewiekste persvoorlichter van de minister-president, er lucht van krijgt raakt het proces in een stroomversnelling. Maxwell heeft namelijk wel wat goed nieuws nodig over deze regio, na de zoveelste bloedige aanslag in Afghanistan. En wat is er nu meer feelgood dan een potje vissen in een droge woestijn? Maar de vis wordt duur betaald, vooral in het fundamentalistische Jemen.
De wens van de Sheik vormt de kapstok voor een (vaak erg grappige) parabel over de botsende wereldbeelden van het naturalistische Westen en het religieuze Oosten. De gortdroge Alfred, met grote flair en dik Schots accent gespeeld door Ewan McGregor, kijkt alleen naar de feiten en de feiten zeggen dat zalm niet zwemt in een droge wadi. Hij piekert er niet over om zich in een onzeker avontuur te storten om de gril van een of andere rijke Arabische Sheik in te willigen. Pas als de zwaargelovige Sheik een bevlogen man blijkt te zijn, die oprecht zijn volk wil helpen, gaat Alfred langzaam overstag. Daarbij uiteraard geholpen door de sprankelende levenslust van zijn assistente Harriet, die hem doet nadenken over zijn saaie baan en even miserabele huwelijk.
De rol van de Sheik wordt vertolkt door de "George Clooney van het Midden-Oosten", Amr Waked. Ook Kristin Scott Thomas (The English Patient) en Emily Blunt (The devil wears Prada) zijn perfect gecast. Beiden zijn sterk in zowel drama als comedy en weten in de kleinste details de maatschappelijke achtergrond van hun personages weer te geven. Dat Patricia Maxwell in schitterend bekakt Engels de meest vreselijke schuttingwoorden hanteert kan sommige kijkers storen, maar het belichaamt ook het dubbelzinnige karakter van de Engelse high society. Dit oog voor detail, dat de boodschap van het verhaal versterkt, is ook doorgevoerd in de cameravoering. De personages worden vaak gefilmd tegen een achtergrond van hoge muren of indrukwekkende bergen. Kleine poppetjes tegenover de majesteit van God, de benauwdheid van het kapitalisme in Engeland tegenover het weidse uitzicht in Jemen (of eigenlijk in Marokko, waar de scenes over Jemen zijn gefilmd).
Daarmee wordt de rode lijn van geloof versus wetenschap ook zichtbaar in de stijl en past de film naadloos in het oeuvre van Hallström. De verhalen van oorsprong Zweedse regisseur zijn allemaal geëngageerd en stippen vaak de strijd tussen georganiseerde religie en spirituele vrijbuiters aan. Filmliefhebbers herinneren zich de prachtige coming-of-agefilms Mijn leven als hond (1985) en What's eating Gilbert Grape (1993, met een piepjonge Leonardo DiCaprio), het bijna politieke The Cider House Rules (1999) en het veel zoetere Chocolat (2000). Met Salmon Fishing in the Yemen blijft Hallström veilig in het zoete water van Hollywood, maar laat hij af en toe wel de grote thema's onder de oppervlakte bovendrijven. Van het leed van buitenlandse vredesmissies, tot de hypocrisie van incompetente politici en zelfs het Syndroom van Asperger - alles zit in de film, zij het overgoten met een vette romantische feelgoodsaus. Maar ach, ook dat is best lekker op z'n tijd.