The Avengers 0

Waardering:

2.0   (2)

Over sommige films weet je gewoon niet wat je moet schrijven. Natuurlijk, je kunt beschrijven wat iedereen kan zien. Maar verder? Graag weerleggen recensenten de gedachte dat films alleen entertainment zijn. Diepere lagen alstublieft, thema’s, metaforen, symboliek! Of op z’n minst indringende emotie of kunstzinnige vormgeving. Maar er zijn van die films waarvan je slechts kunt toegeven: inderdaad, dit is alleen entertainment.

Sinds het begin van deze eeuw verdient Hollywood goed aan de zogenaamde superheldenfilms. Nu de filmtechniek zo ver gevorderd is dat stripboeken tot realistische spektakels worden gemaakt rollen ze uit de filmfabrieken: Superman, Batman, X-Men, Spiderman, Fantastic Four, noem ze maar op. Sommige superheldenfilms hebben een aantrekkelijke morele of zelfs spirituele kant: ze gaan vaak over een onwaarschijnlijke redder van buiten ons bestaan die zijn eigen leven in de waagschaal stelt om ons te verlossen van het kwaad dat we zelf aanrichten. Spektakel dat ook nog een snaar in ons raakt, wat wil je nog meer. Die verdienste hadden recente films naar Marvel-comics ook: Iron Man 1 en 2, Hulk, Captain America, Thor.

Vervolgens konden de Amerikaanse striptekenaars het niet laten om de overtreffende trap van superheldenspektakel te creëren: een avontuur waarin alle superhelden samen in de slag gaan met de boosaardige tegenstander! En jawel, ook Hollywood zag brood in dit team van bovenmenselijke krachtpatsers, The Avengers.

Duidelijk is dan dat je wel meteen de verdienste van een goede superheldenfilm verliest. Immers, het verhaal van een verlosser raakt een snaar, maar een verhaal met zes verlossers? Hoe moet dat werken? Dan wordt het toch gewoon een oorlogsfilm? Dat is waar The Avengers op uitdraait. De enige morele rechtvaardiging van het spektakel is de open deur dat overheersing met onophoudelijk geweld onwenselijk is.

En dan maar hopen dat je een filmmaker hebt die zo capabel is dat je voortdurend beziggehouden wordt. Iemand die voorkomt dat het allemaal op een hopeloze chaos uitloopt. Als dat de opzet is van The Avengers, dan is de film met vlag en wimpel geslaagd. Men heeft schrijver en regisseur Joss Whedon aan het roer gezet, omdat hij bekend staat om de pakkende verhaallijnen voor zijn personages. Hij bewees dat met de televisieseries Firefly, Buffy the Vampire Slayer, Angel en Dollhouse. Alle superhelden krijgen een eigen plekje in de strijd, die verschillende wendingen kent maar toch goed te volgen is. Er valt regelmatig hard te lachen, al moet gezegd worden dat Whedons humor het meest op het lijf geschreven is van Robert Downey Jr als Tony Stark. En de grootse actiescènes zijn werkelijk indrukwekkend. Entertainment is het dus zeker. Maar sinds wanneer is het een doel om een hopeloze chaos te voorkomen?

Met Joss Whedon is ook iemand aan het roer gezet die nergens in gelooft. De tegenstander van The Avengers komt uit de Germaanse godenwereld Asgard. De grappen over goden maakt duidelijk dat geestelijke machten en krachten, of het onderscheid tussen schepper en schepsel voor hem lege woorden zijn. En ook de strekking van de film zelf is leeg. Na het redden van de wereld staan de superhelden er een beetje verloren bij: OK, wat nu? Hun optreden had niet echt een moreel of spiritueel hart. Een film zonder pointe, waarin alle inzet slechts met ironie wordt weergegeven. Inderdaad, dit is alleen entertainment.