The King's Speech 2

Waardering:

5.0   (1)

Shakespeare was niet alleen de man die een blik vergunde achter de schermen van de Britse koningshuizen. Met zijn kritische visie droeg hij ook bij aan hoop en verbetering van de maatschappelijke situatie, of hij nu voor het volk of voor de monarch speelde. The King's Speech combineert deze elementen.

Koning George VI heeft nu zijn eigen koningsdrama gekregen, en heeft daarin bovendien baat bij Shakespeare-therapie. Een volkse spraakleraar, die de volledige werken van de dichter des vaderlands van buiten lijkt te kennen, neemt geen blad voor de mond als hij gevraagd wordt de toekomstige koning te helpen bij zijn stotterprobleem. Dat leidt tot een levenslange vriendschap tussen de 'self made man' en de man die door zijn omgeving gedicteerd wordt. 

Regisseur Tom Hooper, die ervaring opdeed met zijn gelauwerde tv-verfilming over Elizabeth I, heeft goed door waarin Shakespeare excelleerde. Ook Hooper werkt een ongebruikelijke relatie sterk uit vanuit beider perspectief. Daarin is de verhouding tussen elkaar versterkende humor en tragiek buitengewoon goed getroffen. De wisselwerking met de maatschappelijke situatie – de Tweede Wereldoorlog plaatst George als stotteraar tegenover redenaar nummer één, Adolf Hitler – is sterk uitgewerkt. En tot in de kleinste bijrollen wordt subliem geacteerd. Geen wonder dat deze persoonlijke, sterk geromantiseerde visie op het zowel publieke als heimelijke leven van de koning favoriet is bij jury's, het grote publiek én koningin Elizabeth II zelf. Het moet gek lopen als Colin Firth geen oscar zou winnen. Het enige waarin Hooper afwijkt van zijn klassieke voorbeeld is in zijn expliciete taalgebruik. Maar stiekem is dat extra grappig als het onverwacht uit de mond van de koning komt.