127 Hours 1

Waardering:

0.0   (0)

Een goede voorbereiding is het halve werk. Dat ondervond ook de hoofdpersoon in 127 Hours van Danny Boyle (o.a. Trainspotting en Slumdog Millionaire). Deze bloedstollende film vertelt het waargebeurde verhaal van canyoneer Aron Ralston (James Franco), die tijdens een tocht door een eenzame canyon in Utah met zijn arm vast komt te zitten onder een rotsblok.Aron heeft niemand laten weten waar hij naar toe ging, heeft slechts een kleine liter water bij zich en zijn uitrusting laat te wensen over. Aron is te stoer en zelfverzekerd om zich te lang met dat soort futiliteiten bezig te houden. Hij redt 't in zijn eentje wel. Na 127 uur weet hij beter: het rotsblok valt op geen enkele manier te bewegen. Als hij los wil komen zit er maar één ding op…

Er gaan op het internet al verhalen rond van journalisten die flauwvallen tijdens persvoorstellingen. De film bevat inderdaad een paar gruwelijke beelden, hoewel de geluidsband eigenlijk veel erger, want suggestiever, is. Toch is de film niet zo misselijkmakend als deze berichten deden vermoeden. Hoewel je van te voren misschien geen grote hoeveelheden chips, popcorn of andere zoetigheden naar binnen wilt werken. En laat dat biertje ook maar zitten, dat roept zeker halverwege de film hele nare associaties op.

In 127 Hours toont Boyle zich een voortreffelijk visueel verteller. De kijker wordt direct aan het begin het verhaal binnengesleept door een flitsende montage en veel splitscreens. Deze snelle montage en visuele trucs, gecombineerd met een uitstekende soundtrack, begint een handelsmerk te worden van de Britse regisseur. Bovendien weet hij dat humor een broodnodig ingrediënt is om schokkende feiten draaglijk te maken. Net als in Slumdog Millionaire brengt hij op de juiste momenten wat lucht door een komisch moment. Even later laat hij je dan wel weer kopje onder gaan en naar adem snakken. Af en toe zwenkt de camera naar boven en zien we een helicopter shot van de hele omgeving: weids en groots. Indrukwekkend en verwijzend naar de schoonheid van het leven, waar Aron misschien nooit meer naar terug zal keren. Voor het moment zit hij vast in de beklemming van zijn eigen stommiteit.

Boyle laat, zonder moraliserend te zijn, zien hoe Aron snel leert van zijn fouten - als canyoneer maar ook als mens. Het videoverslag dat hij tijdens de trip begon had maar één doel: laten zien hoe stoer hij is. In de canyon verandert het egodocument in een afscheid en in zekere zin een boetedoening. Hij beseft dat dit verslag misschien wel het enige is dat zijn familie van hem terug kan vinden en gebruikt het om afscheid te nemen en wat zaken recht te zetten. Wat die zaken zijn, wordt getoond in flashbacks, zodat de kijker langzamerhand een steeds completer beeld krijgt van Aron.

Voor veel mensen is een bedevaart naar Santiago de Compostella een manier om tot zichzelf en tot God te komen. In 127 Hours zijn de 127 uren die Aron vastzit ook zo'n louterende ervaring. Hij komt terug in de bewoonde wereld als veranderd mens. De film van zijn leven is geen leeg egodocument meer, maar een gedeeld project met de mensen die hij liefheeft.