Get Low 0

Waardering:

0.0   (0)

Teruggetrokken in het zuiden van de Verenigde Staten woont al veertig jaar een oude man over wie de mensen de wildste verhalen vertellen. Op een dag komt hij naar het stadje om zijn begrafenis te regelen: hij wil voor hij overlijdt een feest houden waarop hij zelf kan horen wat iedereen over hem te zeggen heeft. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat hij hoognodig zelf zijn eigen verhaal moet vertellen.

In een scene aan het begin van Get Low zet de oude man geconcentreerd een stalen wig op een blok hout en klooft het met een flinke klap. Geconcentreerd houdt regisseur Aaron Schneider de stalen wig in het midden van het beeld zodat je je wel moet afvragen wat dat te zeggen kan hebben. Staat die wig ergens voor? Is er een wig die het leven van deze oude man heeft gekloofd. De oude man is Felix Bush, een rol die op het lijf geschreven lijkt van acteur Robert Duvall.

Deze Bush schijnt echt bestaan te hebben, ergens in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Iemand die zich eenzaam en alleen ophield in de heuvels en er uitziet als zo'n oude Russische schrijver: Dostojewski, of Tolstoj. Duvall is inmiddels zelf op leeftijd en krijgt wel vaker een rol om oude man te zijn. Maar als Felix Bush krijgt hij ook nog de ruimte om te acteren. Er gaat meer in Bush om dan alleen oud-zijn of mensenschuwheid, zoveel maken die oogjes in het eerste uur van de film wel duidelijk. Het bizarre idee van dat begrafenisfeest is dan al lang gelanceerd, maar we weten niet goed waar Bush heen wil. Het jaargetijde waarin het verhaal zich afspeelt illustreert dat. Het is late herfst, vroege winter, er zijn flauwe kleuren en flauw licht te zien, en warmte noch kou te voelen. Een onbestemd weertype, in afwachting van een nieuw seizoen. Geconfronteerd met de dood van een leeftijdgenoot neemt Bush contact op met begrafenisondernemer Quinn en diens assistent Buddy. Doordat Buddy een oprechte ziel is die Bush serieus neemt, dringen we verder door in het verhaal achter het verhaal.

De begrafenisondernemer wordt gespeeld door Bill Murray, een komiek bij wie bij je nooit goed weet of je je moet schamen of bescheuren (meestal beide). Voor deze rol is Murray met zijn uitgestreken smoelwerk een geniale keus. Quinn is een dubbelhartige figuur, die niet per se een slecht mens wil zijn maar ook niets te kort wil komen. Dat brengt hem nog wel eens in verleiding om te zondigen tegen het tiende gebod. We komen een stapje dieper in de wereld van Bush wanneer Maddy in het stadje verschijnt. Zij en Bush hebben vroeger niet alleen zelf 'iets' gehad, maar delen ook een verwantschap met nog weer iemand anders, naar later blijkt Maddy's zuster. Er begint door te schemeren dat in hun gedeelde verleden iets verschrikkelijk is misgegaan en dat Felix een geheim met zich meedraagt waarmee hij veertig jaar lang niemand mee onder ogen durfde te komen. Zijn idee om een begrafenis te houden blijkt niet alleen bedoeld om anderen te laten vertellen welke verhalen zij om hem heen gesponnen zijn. Het is ook bedoeld om in het reine te komen met zijn eigen verhaal. Een begrafenis is dan wel op zijn plaats, want door te leven zonder vergeving voor die verschrikkelijke geschiedenis was hij op een bepaalde manier al veertig jaar dood. Kan er dan nu zand over?

De slotmonoloog waarin Bush zijn verhaal doet grijpt je bij de strot. Duvall maakt dat je naar een prachtfilm zit te kijken. Je ziet hem niet, je ziet Bush. Verder kan niet anders gezegd worden dan dat regisseur Aaron Schneider niet alleen bewijst in de leer te zijn geweest als cameraman, maar ook in staat blijkt om acteurs tot geslaagde prestaties te brengen. Gezien het eerste uur van de film is het wel vreemd dat we aan het eind niemand te zien krijgen die op het begrafenisfeest aan het woord komt over Bush; alleen Bush zelf. Zijn die verhalen er uit gehaald, net zoals een of twee andere scenes wat gehaast zijn gemonteerd? Het doet niet veel af aan het regiedebuut.