Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 0

Waardering:

3.0   (1)

Het publiek in de bioscoop klapt en joelt, als Bellatrix van Detta en later de slang Nagini het loodje leggen. En als het eindelijk zo ver is: ‘de zoen’ van Ron en Hermelien. De strijd van drie pubers tegen de Heer van het Duister heeft de kijkers te pakken. Ze leven mee. Nu zit het erop.

Veertien jaar geleden verscheen het eerste van de zeven boeken. Tien jaar geleden de eerste verfilming; nu draait de allerlaatste Potterfilm in de bioscoop. Het verwaarloosde jongetje uit de bezemkast staat voor de vuurproef van zijn leven: een duel op leven en dood. Met de heerschappij over de toverwereld als inzet.

Het zevende boek is in twee delen verfilmd. Die verschillen nogal van karakter, alleen al omdat het laatste deel in 3D is. In deel 7/1 zijn Harry, Ron en Hermelien veel met een tentje onderweg – steeds belaagd en Verschijnselend van de ene plek naar de andere. Dat geeft een afwisseling van actie en verstilde momenten. Deel 7/2 is meer een aaneenschakeling van achtervolgingen en toverstok- en -spreukgevechten. ‘Er volgde een gigantische ontploffing. Het geluid leek de kamer aan diggelen te blazen: stukjes hout, papier en puin vlogen alle kanten uit en er steeg een dikke witte stofwolk op.’ Zulke zinnetjes uit het boek worden in de film vol overgave uitgebeeld. Kosten noch moeite uit de computer zijn gespaard.

De afloop weten alle kenners die de boeken hebben gelezen. Het komt goed. Maar tot welke prijs? Harry’s ouders, Carlo, Sirius en Perkamentus zijn al dood; Hermelien heeft alle banden met haar ouders verbroken. In dit laatste deel vallen nog meer slachtoffers, tot in de familie Wemel toe. De strijd tegen het kwaad is niet vrijblijvend.

In het laatste deel moeten Harry, Ron en Hermelien, om de Heer van het Duister te verslaan, nog vijf Gruzielementen opsporen en vernietigen – objecten waarin Voldemort een deel van zijn ziel heeft gelegd. Bovendien moeten ze twee ‘Relieken van de Dood’ bemachtigen: een oppermachtige toverstok en een steen (er waren er drie; de derde had Harry al, de Onzichtbaarheidsmantel). Als je die drie bezit, jaagt de dood geen angst meer aan. Zo luidt de opdracht van Perkamentus, maar – wat zijn die Gruzielementen precies, waar vind je ze en hoe krijg je ze kapot? Harry vraagt de leerlingen van Zweinstein te helpen zoeken: ‘Ik weet niet wat het is, of waar het kan zijn. Het is iets kleins, iets wat je niet zomaar ontdekt...’ Dat schiet niet op.

blijven vertrouwen
Dat is de ene rode draad in het verhaal. Harry, Ron en Hermelien hebben een missie, maar de tegenwerking is enorm en Perkamentus is er niet meer. Waarom zou je in zijn betrouwbaarheid blijven geloven? In de film speelt dat minder indringend dan in het boek. Harry vindt het moeilijk, maar hij blijft rotsvast vertrouwen. Hij is niet, zoals in het boek, tot vlak voor Dobby’s dood af en toe het spoor volkomen bijster. Volgens de christelijke Harry Potter-kenner John Granger is dat omdat filmmakers graag werken met een held uit één stuk, een moreel ankerpunt voor de kijkers. Misschien verklaart dat ook dat Harry in de films een vrij vlak karakter blijft; wat fascineert is vooral zijn wereld en wat hij beleeft.

Nee, dan Severus Sneep. Harry Potter en de Relieken van de Dood deel 2 is ook weer zijn film. Het personage dat mij vanaf het begin van de boeken het meest heeft gefascineerd – met zijn fonkelende, zwarte ogen en zijn kille, ongenaakbare stem, die Harry dwarszat waar hij kon. Maar Sneep redde ook zijn leven tijdens een zwerkbalwedstrijd, daar begon het al mee in deel 1. Hij was de halfbloedprins die Harry beslissend hielp in deel 6. Ergens deugde hij en Perkamentus vertrouwde hem volkomen. Het was liefde die hem dreef, leren we in dit laatste verhaal – een onmogelijke, ontembare liefde. Het is de tweede rode draad: Harry, Voldemort, Sneep en de verhouding tussen die drie.

Sneep schrok er niet voor terug om mensen te doden, als dat in het grote plan der dingen zo uitkwam. Harry wel. Beschermd door de liefde van zijn moeder, wilde hij zijn leven lang nooit de fatale toverspreuk Avada kedavra tegen iemand gebruiken. Hij wilde eigenlijk ook niet dat anderen voor hem gewond moesten raken of sterven.

Dat deden ze uiteindelijk ook niet voor hem, maar voor dat grote plan.

19 jaar later
Zelfs in deze over twee delen uitgesponnen verfilming gaat het verhaal soms nog te snel. Mooi is wel dat er genoeg tijd is voor de ontmoetingen bijvoorbeeld met de vader van Loena Leeflang en met toverstokkenmaker Olivander – allebei collaborateurs van Voldemort, nadat die hen op hun gevoeligste punt keihard had geraakt. Zulke zwakheid in oorlogstijd laat zich begrijpen.

Maar het duel tussen Harry en Voldemort, en op het eind de epiloog zijn eigenlijk veel te snel voorbij.

‘19 jaar later’ – Harry en Ginny, Ron en Hermelien zijn getrouwd en hebben nu zelf kinderen op Zweinstein. Daar is het nu rustig en vrolijk en zelfs voor de tovenaarsleerlingen van Zwadderich hoeft niemand meer bang te zijn.

Het leven is geworden zoals het ongeveer bedoeld is.

Niet door kracht of door geweld.

Door liefde.

Sterker dan de dood.

En het is in een bijna hemelse setting – alles wit – dat Perkamentus al Harry’s vragen beantwoordt. Op een station dat King’s Cross heet.