Jane Eyre 0

Waardering:

5.0   (1)

De nieuwe verfilming van Jane Eyre, gebaseerd op de wereldberoemde roman van Charlotte Brontë, is meeslepend van begin tot eind. In flashbacks wordt het verhaal verteld van het weesmeisje Jane Eyre. Als ze tien jaar is wordt ze door haar hatelijke tante naar een strenge kostschool gestuurd. Verschillende meisjes om haar heen overlijden er vanwege de erbarmelijke omstandigheden. Getekend door een zware, liefdeloze jeugd verlaat ze op achttienjarige leeftijd de kostschool en krijgt een betrekking als gouvernante op Thornfield Hall. Met veel plezier geeft ze les aan Adèle, de beschermelinge van de heer des huizes, mr. Edward Fairfax Rochester.
Van deze Rochester is aanvankelijk geen spoor te bekennen. Maar als Thornfield Hall iets over zijn meester zegt, voorspelt dat weinig goeds. Het majestueuze landhuis lijkt op een grandioos schip dat midden op zee geteisterd wordt door hevige stormen. De schoonheid van het huis is indrukwekkend maar het is ook eenzaam, ongenaakbaar en bergt duistere geheimen in zich. Het huist dat 's nachts in zijn voegen kraakt en Jane die op onderzoek uitgaat in het flakkerende kaarslicht doen de kijker huiveren. Geen wonder dat Jane's verlangen naar de buitenwereld steeds groter wordt. Samen met Jane kijken we uit over de paarsgroene golvende heide en verlangen met haar mee.
Het getuigt van moed dat de jonge regisseur Cary Fukunaga zich waagde aan een verhaal dat al talloze malen is verfilmd. Zijn eerste speelfilmdebuut Sin Nombre werd bekroond met diverse prijzen en Jane Eyre zal ook ongetwijfeld in de prijzen vallen. In de eerste plaats blinkt de film uit in uitstekende acteerprestaties van alle acteurs en in het bijzonder van hoofdrolspelers Mia Wasikowska als Jane Eyre en Michael Fassbender als Rochester.
Goed beschouwd staat dit verhaal dat zich halverwege de negentiende eeuw afspeelt, mijlenver bij ons vandaan. Wat kunnen wij ons voorstellen bij een wereld die bestaat bij de gratie van standsverschillen, een wereld waarin niet iedereen alles krijgt wat hij wil, en wel direct? Het is dan ook een grote verdienste van Wasikowska, de wereld ligt aan haar voeten, dat zij zich weet te transformeren tot grauwe gouvernante. Aanvankelijk lijkt Jane een rustig onopvallend meisje maar binnenin haar smeult een vuur dat zich niet laat doven. Ondanks Wasikowska's ingetogen spel verlies je haar geen moment uit het oog.
Haar liefde voor de onbereikbare en cynische Rochester, heer des huizes, geeft haar vleugels. Haar intelligentie en welbespraaktheid doorbreken het harnas van conventies en haar hunkering naar liefde reikt verder dan haar eigen horizon. Rochester lijkt binnen haar bereik te komen ondanks het standsverschil. Des te dieper is de teleurstelling als geheimen uit het verleden hen verder uit elkaar drijven dan ooit. Het is trouwens jammer dat er bezuinigd is op de originele en rijke taal uit Jane Eyre, al zijn er gelukkig nog een aantal conversaties tussen Rochester en Jane waar je een paar keer over na moet denken voordat je ze begrijpt.
Een andere kwaliteit die deze verfilming onvergetelijk maakt is het kleurgebruik en de compositie. De kleuren lijken bijna omfloerst en ingehouden. De mistige beelden en vele shots bij kaarslicht geven de film een dromerige en soms mysterieuze uitstraling. Hierdoor wordt de kijker een andere wereld binnengelokt. Een droomwereld waar we graag in geloven en waaruit we pas ontwaken als het laatste beeld vervaagt en Jane's laatste woorden in de film klinken: Wake up.