Isabelle 0

Waardering:

4.0   (1)

Wat actrice Halina Reijn betreft, is Isabelle een film met een boodschap. In onze samenleving heerst een ‘absoluut belachelijk’ schoonheidsideaal, en daar moeten we vanaf. Wie heeft bedacht dat vrouwen superslank moeten zijn en altijd jong moeten blijven?  

Isabelle is een van de zeldzame gevallen waarin de film beter is dan het boek. Het verhaal is nog wat huiveringwekkender dan de novelle van Tessa de Loo uit 1989. Voor de film is het decor (Frankrijk/Auvergne) overgezet naar de Ardennen. Isabelle is een gevierde actrice uit Nederland, die geldt als een van de meest begeerde vrouwen. Op vakantie in de Ardennen, waar haar ouders een huisje hebben, komt ze op een dag niet terug van een wandeling. Ze raakt vermist. Er komen oproepen op tv, er daalt een leger journalisten neer op het slaperige dorp – en niemand weet dat Isabelle daar vlakbij wordt vastgehouden in een Dutroux-achtige kelder. Haar ontvoerster heet Jeanne, een mismaakte vrouw van haar eigen leeftijd, kunstenares, die door haar levensloop geobsedeerd is geraakt met sterfelijkheid en verval. Ze maakt schilderijen in series, waarin ze de stadia van ontbinding vastlegt van dode dieren. De kroon op haar scheppingswerk ontbreekt nog: hoe ziet dat eruit bij een mens? Daarvoor kiest ze Isabelle als ‘model’. Ze overvalt haar bij een meertje waar Isabelle vaak komt zwemmen en zonnen. Dat levert even een seksueel expliciete scène op aan het begin, als Isabelle daar in de zon van haar eigen lichaam ligt te genieten (bespied door Jeanne én door de lokale schoolmeester). Daarna komt er nog veel naakt in de film voor, maar alle erotiek is dan ver weg. Jeanne hongert Isabelle uit; smerig en graatmager hangt ze daar elke keer half op, half naast de bank, zoals Jeanne haar wil schilderen.Licht en kleur schilderen de film. Isabelles fleurige zomerjurkje tegen de donkere, vormeloze kleren van Jeanne. Een expressief gezicht en gracieuze beweging tegenover een manke loop en uitdrukkingsloze trekken. Helder licht in de beginscènes van Isabelles vrolijke leven; grauw in haar gevangeniskelder; smoezelig in het café waar Jeanne werkt en de schoolmeester stamgast is.Er ontstaat een Stockholm-syndroomachtige relatie tussen die twee vrouwen. Via een soort flashbacks zie je dat Isabelle van haar ouders geleerd heeft zich in andere mensen in te leven. Ze probeert Jeanne te begrijpen en van haar kant vertelt ze dat schoonheid helemaal niet gelukkig maakt. Ja, je wordt bewonderd en bemind, maar het is zo vaak alleen om je buitenkant te doen, niet om jezelf. Die openheid doet iets met Jeanne. Isabelle is de eerste in lange tijd die haar ook fysiek aanraakt. En voor je het weet ga je als kijker weer mee in het schoonheidsideaal. De mooie, engelachtige Isabelle met haar begrip, dat helend werkt voor de zielige Jeanne. Maar zo ver laat Tessa de Loo (en de film) het niet komen. Isabelles verhaal krijgt een ingrijpende zwenking.Schoonheid, je wordt ermee geboren of niet. En dat beïnvloedt je leven. Je hebt meer kans op succes en waardering, of juist op afwijzing. Maar mooi zijn kan ook tegen je werken. Schoonheid, de Bijbel – het Boek van de Bedenker en Maker ervan – bezingt het en relativeert het. Het is er, en je reageert erop, maar hoe? Heb je door hoe je een ander kunt liefhebben, waarderen, kunt afwijzen, veroordelen? De mooie en ook spannende film Isabelle zet je daarover aan het denken. De missie van Halina Reijn slaagt.