Margin Call 0

Waardering:

3.0   (1)

‘Dus wij zitten nu met de grootste zak ellende sinds de geschiedenis van het kapitalisme’, zegt John Tuld, de hoogste baas van een grote Amerikaanse zakenbank, tijdens crisisberaad midden in de nacht. Hij heeft net gehoord dat zijn bank vol waardeloze beleggingen zit, en op instorten staat. Wat te doen?

Margin Call speelt in de 24 uur voor het uitbreken van de kredietcrisis van 2008. Een jonge analist krijgt een usb-stick in handen met gevoelige informatie over de financiële stand van zaken. Die blijkt veel minder rooskleurig dan gedacht. Hij schakelt zijn baas in en een paar uur later is de hele raad van bestuur erbij betrokken.

J.C. Chandor heeft zich voor zijn eerste film laten inspireren door zijn vader, die bij de bank Merrill Lynch werkte. De naam van de allerhoogste baas, John Tuld, lijkt een samentrekking van Richard Fuld (voormalig topman van Lehman Brothers) en John Thain (oud-topman van Merrill Lynch). De ontknoping van de film doet denken aan het twijfelachtige handelen van Goldman Sachs.

Met de kredietcrisis alweer drie jaar achter ons, zijn veel scènes weinig verrassend. Zoals bankiers die niet snappen welke risico’s hun bank loopt: ‘Leg het uit in gewoon Engels, alsof je het aan een kind vertelt, of aan een golden retriever’, zegt Tuld tegen een analist. En natuurlijk de absurde salarissen en bonussen: zelfs als de bank in de nachtelijke uren op zijn grondvesten schudt, wordt besproken hoeveel de ander verdient en wordt alvast onderhandeld over gouden handdrukken. De manier waarop de bank uiteindelijk probeert het hoofd boven water te houden en de rol die bonussen daarin spelen, zal voor veel kijkers weerzinwekkend zijn.

Het verhaal valt verder tegen. Geen boeiende dialogen of vernieuwende gezichtspunten. De film moet het vooral hebben van zijn samengebalde hectiek en daarin is-ie geslaagd, al betekent dat wel het nodige grove taalgebruik. De spanning wanneer de bank dreigt om te vallen, neemt je als kijker mee. Vanuit de wolkenkrabber van de bank kijk je neer op het nachtelijke straatleven – een bank die speelt met het lot van onwetende burgers.

Enige bezinning komt van de mijmeringen van een ontslagen risicobeheerder. Hij denkt terug aan de brug die hij in een grijs verleden heeft helpen bouwen. Hoeveel uren reistijd heeft die brug Amerikaanse burgers gescheeld? De film lijkt hier te wijzen op het contrast tussen een opgeblazen financiële economie die met een speldenprik leeg kan lopen, en de ‘echte’ economie die burgers daadwerkelijk vooruit helpt. De les is dan dat banken de economie ten dienst moeten staan, en niet andersom.

Met de wereldwijde Occupy-beweging is de film weer helemaal actueel. Als je dan bankier Tuld hoort zeggen dat er aan een crisis ook grof geld te verdienen valt, houd je het als Occupy-kampeerder weer een paar weken vol.