The Whistleblower 0

Waardering:

4.0   (1)

Na het zien van The Whistleblower kun je met allerlei emoties de bioscoop uit komen. Onder de indruk. Stil. Boos. Verdrietig. Je denkt: waarom hoor en lees ik hier zo weinig over? Kan ik iets doen? En je schaamt je dat je een man bent.
 
Raya is een Oekraïns meisje, net van school. Het land is arm, maar haar oom weet werk voor haar, samen met haar nichtje, in een hotel in het buitenland. U voelt ’em aankomen, maar zij niet. Regisseuse Larysa Kondracki is zelf een Canadese met Oekraïnse wortels en zij wilde iets met dit soort verhalen. Toen ze hoorde over vrouwenhandel in Bosnië waar politiemensen van de VN bij betrokken waren, had ze het onderwerp voor haar eerste grote speelfilm.
 
Het is dus een waargebeurd verhaal. The Whistleblower (‘klokkenluider’) is Kathryn Bolkovac, een Amerikaanse politieagente. Zij werkte in 2001 bij de internationale politiemacht in Bosnië. De Amerikanen hadden hun aandeel in die missie uitbesteed aan een particulier bedrijf, DynCorp (in de film Democra).
 
Op een middag wordt een jonge vrouw binnengebracht, duidelijk een prostituee; ze lijkt mishandeld. Bolkovac verstaat één woord van wat ze zegt: ‘Florida’. Zo heet een nachtclub in de buurt. Daar vindt ze een kale kelder waar zeven jonge vrouwen opgesloten zitten. Als ze dat ziet, fluistert ze langzaam een vloek – of is het de naam van de Enige die je op zo’n moment kunt aanroepen?
 
Bolkovac ontdekt dat een omvangrijke zwendel in vrouwen, waar de VN-mensen niet alleen niets tegen ondernemen; ze doen er actief aan mee.
Naarmate Bolkovac in de zaak duikt, stuit ze op steeds meer tegenwerking van collega’s en superieuren, bedreigingen zelfs.
 
En dan de ramp: heeft ze Raya eindelijk zo ver dat ze voor de rechtbank wil getuigen, wordt het meisje op straat ontvoerd. Terug naar de kelder, waar de pooiers haar zwaar straffen omdat ze heeft ‘gepraat’ – iets met een loden pijp, je ziet niet wat er gebeurt, de camera toont haar gezicht en de tranen van de andere vrouwen, die moeten toekijken. Een gruwelijke scène.
 
Het gebeurt, overal waar mannen de vrije hand krijgen: vrouwen en meisjes die worden misbruikt en kapotgemaakt, alleen maar omdat ze iets hebben waar mannen graag iets in steken – zo plat is het, om meer gaat het niet.
 
Maar goed, met verontwaardiging daarover heb je op zichzelf nog geen goede film. The Whistleblower is dat wel, omdat Kondracki het verhaal goed vertelt (inclusief een thriller-achtige wending tegen het slot). En vooral omdat ze een kwetsbaar evenwicht houdt. Haar film is aangrijpend zonder dat ze op sensatie speelt, of het té gruwelijk maakt, zodat je wilt wegkijkt. En ze maakt van Bolkovac (Rachel Weisz) geen eenzame heldin, maar een gewone vrouw die ongewild steeds verder in de sores raakt; in het zicht van ellende wordt ze niet cynisch of gelaten, maar ze gaat doen wat ze kan.