Intolerable Cruelty 0

Waardering:

4.0   (1)

In het oeuvre van Joel en Ethan Coen (No country for old men, Fargo) is Intolerable Cruelty een uitzondering. De film is gelikter en commerciëler - zeg maar: toegankelijker - dan hun andere films. Met George Clooney en Catherine Zeta-Jones in de hoofdrollen zou je zelfs van een 'star vehicle' kunnen spreken (een film die is bedoeld om een bepaalde grote filmster de ruimte te geven).

Toch bevat ook deze scherpe komedie veel typische Coen-ingrediënten: hoofdpersonen die aan hun geldzucht (en domheid) ten onder gaan, verrassende plotwendingen en subtiele beeldgrappen. En stiekem misschien ook wel een moraal: want worden die rijkelui nu eigenlijk wel zo gelukkig van al die echtscheidingen?Naar aanleiding van Burn after reading liet George Clooney zich ontvallen: "Dit is de laatste keer dat ik een idioot heb gespeeld in een film van de Coen Brothers." Dat zou jammer zijn, want hij doet het zo goed…

In Intolerable Cruelty speelt Clooney de glibberige echtscheidingsadvocaat Miles Massey met aanstekelige kluchterigheid. We leren Massey al in de openingsscène kennen als verwaande ijdeltuit, als hij in een tandartsstoel ligt om zijn piekfijne gebit te bleken. Hij is een kei in zijn werk als echtscheidingsadvocaat voor de rijken der aarde die onder hun dure huwelijkse voorwaarden willen uitkomen. Nooit verliest hij een zaak en hij kan de meest schofterige vreemdganger nog de alimentatie besparen.Tot hij op een dag de beeldschone Marilyn (Zeta-Jones) ontmoet, die van een bestaan als 'trophy wife' haar beroep heeft gemaakt. De eerste slag wint Massey, maar dan is hij al reddeloos verloren en tot over zijn oren verliefd. De twee draaien een tijdje om elkaar heen, zoals het een romantische komedie betaamt, maar uiteindelijk is Marilyn hem dan toch te slim af. De Spreukendichter waarschuwde al: pas op voor een lichtzinnige vrouw. "Van haar lippen komen gladde praatjes, haar mond spreekt honingzoete woorden, maar uiteindelijk zijn ze als gif zo bitter, zo scherp als een tweesnijndend zwaard. Haar pad voert naar het graf, haar voeten dalen af in het dodenrijk." (Spreuken 5:3-5)

Het had het motto voor Intolerable Cruelty kunnen zijn - er wordt naar hartelust getrouwd, maar net zo snel gescheiden en de bijdehante dames gaan er met het geld vandoor. Voor veel critici is Intolerable Cruelty te romantisch en volgt de film te veel de clichés van de 'romcom'. Toch voegen Joel en Ethan een laag toe door te spelen met de reputaties van hun hoofdrolspelers: ijdeltuit en rokkenjager Clooney naast de relatief jonge Zeta-Jones die, wacht eens even, in het echte leven toch ook met een rijke oude man is getrouwd (Michael Douglas)?

Intolerable Cruelty is ook vooral een plaagstoot naar de tijdsgeest. Rijke zakenmannen die hun vrouwen verlaten voor veel te jonge minnaressen (die er vervolgens met de buit vandoor gaan) komen niet alleen in Hollywood voor. De Coens blinken in deze film bovendien uit in pientere verwijzingen en melige beeldgrappen. Halverwege de film moet Massey een speech houden voor de Amerikaanse organisatie voor echtscheidingsadvocaten. Achter hem hangt een enorme banner met de slogan "What God has put together, NOMAN (=het acroniem van de organisatie) shall put asunder." (cf. Matt. 19:6)

En zo hoort Intolerable Cruelty toch in de hogere regionen van het klassement van Coen-films thuis. De film biedt kundig vakmanschap en op-en-top vermaak en tegelijkertijd houden de makers het publiek een spiegel voor die de Spreukendichter niet zou misstaan.