Het bezoek 0

Waardering:

3.0   (1)

De Engelse auteur Adrian Plass weet met milde (zelf)spot de blik te openen voor de vastgeroeste en zelfingenomen kanten van ons geloofsleven – en dus voor de verrassende en bevrijdende kanten van de Schepper en Verlosser van ons leven. In zijn novelle Het bezoek krijgt een kerkelijke gemeente als die van ons allemaal gezelschap van de Grondlegger van de kerk zelf. Adrian Plass schetst hoe Jezus’ vriendelijkheid en zachtmoedigheid onze verwachtingen en tekortkomingen in een ander licht zet. Herkenbaar, zodat je soms moet grinniken… om jezelf.

Kan zo’n boekje met succes verfilmd worden? Wie dat probeert, begint aan niet één, maar drie waagstukken: het verfilmen van een boek, met humor, over Jezus.   Dat kan alleen met bescheidenheid.

Dat hebben de makers van Het bezoek gedaan. Dit kleine, Duitse project moet door liefhebbers zijn opgezet, met bescheiden middelen, en vervolgens professioneel geproduceerd. De film duurt slechts veertig minuten en is gemaakt met onbekende acteurs. Soms leveren de beperkingen onlogische concessies op: als Peter, de hoofdpersoon, aan het begin van de film wakker wordt, zijn de gordijnen al open, bijvoorbeeld.

Toch is op een goede manier de hoofdlijn van het boek bewaard gebleven: de plot is mooi opgehangen tussen de beginvraag van de hoofdpersoon om een wonder, en zijn geloof aan het eind in het wonder van Jezus’ liefde voor hem. En de acteurs doen geen dingen die ze niet kunnen. Ook de muziek houdt het verhaal goed bij elkaar. Zowel de lichtvoetigheid als de ernst wordt goed ondersteund. De makers zijn niet in de valkuil getrapt om Plass’ onderkoelde, Engelse humor te verfilmen als satire of slapstick. De Duitse vertaling behoudt een lichtvoetigheid die goed bij het origineel past. Je moet glimlachen om iets wat je best beter weet, maar toch doet. Zoals klagen dat je geen vriend hebt, terwijl je de Grondlegger op bezoek hebt.  

Ook het verfilmen van Jezus kan alleen met bescheidenheid gedaan worden. Het bezoek blijft wat dat betreft subtiel. De Grondlegger doet wonderen, maar zonder ophef. Hij is niet geïnteresseerd in theologie of kerken, wel in mensen. Zou hij zo zijn? Hoe staat het in de Bijbel? Gelukkig probeert Het bezoek geen compleet plaatje te geven, maar ons creatief een spiegel voor te houden.

Tegelijk laat de film daar ook steekjes vallen. Peter, die een vrouw uit de gemeente onheus bejegent, weet zich op het eind aanvaard door de Grondlegger en door de gemeente, maar het lijkt me dat hij die vrouw wel zijn verontschuldigingen had mogen aanbieden.

Het bezoek is geen productie die het grote publiek zal bereiken. Wel zou het goed zijn als deze uitgave van de christelijke filmdistributeur NEEMA (die een deel van de opbrengst afstaat aan een goed doel) zijn weg vindt naar kleinere kringen, zoals kerken, scholen en gezinnen. Niet zoetsappig of pretentieus, maar geslaagd in zijn beperkte opzet: ook het christelijke geloofsleven is niet zonder dwaasheid.