A Separation 0

Waardering:

4.0   (1)

Het gebeurt niet zo vaak dat films uit Iran de Nederlandse bioscopen bereiken. Het lukt de Iraanse regisseur Asghar Farhadi wel. Eerder maakte hij al indruk met het bekroonde drama About Elly en nu zet hij met A Separation deze lijn voort.

Het is niet eenvoudig in Iran films te maken , omdat het regime steeds kritisch meekijkt. In september 2010 werd het Farhadi nog verboden aan deze film te werken aangezien hij tijdens een toespraak zijn sympathie voor een verbannen filmmaker had uitgesproken. Pas nadat hij excuses maakte, mocht hij zijn werk voortzetten.

In zijn vorige film About Elly sneed Farhadi al subtiel de verhoudingen tussen man en vrouw in Iran aan en in A Separation pakt hij dit verder op. De film gaat over het echtpaar Nader en Simin en hun 11-jarige dochter Termeh. Ze zijn van plan het land te verlaten, maar wanneer de vader van Nader steeds verder aftakelt door Alzheimer, ziet hij van het plan af. Simin trekt verbitterd bij haar ouders in en Nader zoekt een hulp die overdag voor zijn vader kan zorgen. Deze hulp levert hem echter meer problemen op dan hij ooit voor mogelijk had kunnen houden.

A Separation geeft een indringend beeld van de Iraanse samenleving en haar rechtssysteem. Enerzijds heb je het verhaal van een man uit de middenklasse die steeds verder verstrikt raakt in leugens en die steeds meer dreigt te verliezen. Anderzijds fileert Farhadi tussen de regels door vlijmscherp het eenzijdige en subjectieve rechtssysteem in Iran en de ongelijkwaardige verhoudingen tussen man en vrouw. De film laat ook goed zien hoe mensen kunnen worstelen met de vele regels uit de koran en hadith. Wat doe je bijvoorbeeld als vrouw wanneer een demente bejaarde man in zijn broek plast? Mag je hem verschonen? En durf je de leugen die je uit de problemen zal helpen, te herhalen met je hand op de koran?

Het acteerwerk maakt grote indruk. Met name Peyman Maadi (Nader) speelt zijn rol zeer overtuigend, net als de 92-jarige Ali-Asghar Shahbazi die de rol van dementerende vader van Nader speelt. De scène waarin Nader zijn oude vader wast en in tranen uitbarst, bezorgt je een brok in je keel.

Farhadi wil geen conclusies trekken of een oordeel vellen. Zo neemt de camera in de rechtbank vaak de plaats van de rechter in. Hij wil dat de kijker oordeelt. Het open einde voelt wat onbevredigend, maar daarmee benadrukt hij wel dat hij alleen maar wil laten zien wat er in deze levens gebeurt.

De film won de Golden globe voor beste buitenlandse film en is in dezelfde categorie voor een Oscar genomineerd.