The Ten Commandments 0

Waardering:

4.0   (1)

  Laat iedereen achter deze film aangaan. Een dramatisch hoogtepunt uit de Gouden Eeuw van Hollywood dat ook nog eens over een Bijbels epos gaat. Een avondvullend programma (twee keer zo lang als een gewone speelfilm) over verlossing uit slavernij, over Gods belofte van een redder en een tocht door de woestijn.

Een heerlijk stukje nostalgie. Cecil B. DeMille was in de hoogtijdagen van Hollywood ook nog eens een mogul en in The Ten Comandments pakt hij enorm uit. Voor die tijd massale menigten figuranten, spektakel met grootse special effects (voor die tijd) en een meeslepend historisch drama. Niet voor niets was de film de best bezochte film van het jaar zodat het enorme budget (voor die tijd) ook weer ruim werd terugverdiend. Weinig Oscars, dat wel, maar wie maalt daar om? Alleen al door de grandioze opening ga je terug in de tijd, niet alleen in de Bijbelse geschiedenis, maar ook in de filmgeschiedenis: zo doen ze dat niet meer! Uitgebreide openingstitels op uitbundige orkestmuziek – dat zit tegenwoordig achteraan. Er zit zelfs een pauze in de film gemonteerd: ‘intermission’ staat er in het beeld te lezen en er is een muzikale ‘entr’acte’. Muziek, beeld, alles ademt de overwinning van film met geluid en kleur op de stomme zwartwitfilm.

Ook het acteren is heerlijk traditioneel. Vrouwen die verzuchten en versmachten met de achterkant van hun hand tegen het voorhoofd, mannen die met hun vuist op tafel slaan als ze wanhopig en verdrietig zijn, gezwollen volzinnen die met de ogen op de horizon gedeclameerd worden … waar kom je dat nog tegen. Dat alles zonder enig spoor van ironie.

DeMille volgt het leven van Mozes (Charlton Heston) van de wieg tot het graf, dat wil zeggen, van het biezen mandje tot de berg Nebo. Alle grote gebeurtenissen uit het Bijbelboek Exodus komen voorbij. Mozes als prins aan het hof van Egypte, Mozes als herder in Midian, Mozes als bevrijder van het volk Israel, Mozes als leider en wetgever. Het is bijna een bijbelquiz met plaatjes. Je zou haast zeggen: in deze film hoef je als christen echt niet naar diepere lagen te zoeken, zo dik ligt het Bijbelverhaal er bovenop. Of het moet de vraag zijn die in onze cynische tijd opkomt: wie is deze God van Israel, die zowel de eerstgeborenen van Egypte doodt als Zijn Hebreeuwse kinderen bevrijdt?

Intussen veroorlooft DeMille zich de nodige historische en Bijbelse vrijheden, met name door een ‘love triangle’ of twee aan het verhaal toe te voegen (het script werd op enkele boeken gebaseerd en zo’n beetje door een commissie geschreven). Mozes en zijn pleegbroer Ramses dingen naar de hand van de Egyptische prinses. En ook Jozua moet in de liefde concurrentie van een landgenoot dulden. Zowel de echte moeder van Mozes als zijn Egyptische pleegmoeder verlangen naar zijn loyaliteit. En zo zijn er meer relatieproblemen die de Bijbelse geschiedenis van Gods bevrijdende hand boeiend moeten houden om drie-en-een-half uur naar te kijken. Uiteindelijk is dat wel waar het in deze film om draait. Het is een bekeringsgeschiedenis (Mozes moet door God zelf overtuigd worden van Zijn bestaan, de farao moet de macht van God erkennen). Maar het is vooral de moeder van alle bevrijdingsgeschiedenissen: een volk dat in slavernij leeft wordt een redder beloofd en uiteindelijk ook door die dienstknecht naar het beloofde land geleid. Een verhaal om met de Paasdagen nog eens rustig voor te gaan zitten, al dan niet in afleveringen geknipt.