The Killing 0

Waardering:

5.0   (1)

Pas deze zomer is de populaire Deense televisieserie The Killing (seizoen 1 komt uit 2007) op de Nederlandse televisie te zien. Op een behoorlijk onchristelijk tijdstip weliswaar (iedere dag vanaf 23 juli om 22.45, na Nieuwsuur), maar de serie zal elke morgen ongetwijfeld verantwoordelijk zijn voor een hoop onuitgeslapen hoofden.

Wanneer je een aflevering van deze spannende Deense serie gezien hebt, kun je niet meer terug. The Killing, ofwel Forbrydelsen (De Misdaad) in het Deens, diept in 20 afleveringen van ongeveer 55 minuten de moordzaak op de 19-jarige Nanna Birk Larsen uit. De 20 afleveringen staan voor even zoveel dagen, waarin rechercheur Sarah Lund naar de hoogste gelederen van de Kopenhaagse politiek wordt geleid en diverse malen haar baan dreigt te verliezen.

Het onderzoek meandert van de ene verdachte naar de andere en de ene intrige volgt de andere op. Toch wordt het plot nog het meest gedreven door de psychologische ontwikkelingen van de personages. Niet alleen Lund en Meyer leren we beter kennen in de loop der afleveringen, ook de Kopenhaagse wethouder van onderwijs (wiens politieke campagne averij oploopt) en de ouders van Nanna staan centraal.

Geen enkele andere detectiveserie laat het rouwproces en de moeite van nabestaanden zo diepgaand zien als The Killing. Hun angst en wraakgevoelens mogen er volop zijn, met als direct gevolg dat de kijker makkelijk meevoelt met hun verdriet. De dader vergeven en doorgaan met het leven zijn niet eenvoudig en worden zo ook niet voorgesteld. In een van de eerste afleveringen probeert de dominee troost te bieden met enkele misplaatste clichés. Pernille, Nannes moeder, pikt het niet en bijt de predikant toe dat hij er niets van weet. Het doet je beseffen dat geestelijke bijstand in deze situaties ongelooflijk precair en tegelijkertijd ongelooflijk belangrijk is.

Niemand van de personages is perfect. De rechercheurs zijn nauwelijks helden te noemen en weten vaak niet hoe ze verder moeten, de ouders worstelen met de wetenschap dat ze in Nanna's laatste maanden nauwelijks iets wisten van haar leven, en de politieke clan rond wethouder Troels Hartmann stoort zich al helemaal niet aan God of gebod.

Toch zijn de hoofdpersonen niet van bordkarton. Ze zijn menselijk en worstelen met hun geweten, hun verleden of de omstandigheden. Deze dubbelzinnigheid is precies wat The Killing zo interessant maakt. De serie leidt direct naar de krochten van het menselijk kwaad. De afleveringen zijn in donkere groentinten gefilmd, wat de duisternis van het verhaal nog versterkt. De stemmige muziek doet de rest.

The Killing laat niet alleen zien, maar ook voelen dat de wereld geen paradijselijke plaats is en dat het kwaad de overhand heeft gekregen. Niemand in de serie, en niemand van de kijkers, kan begrijpen waarom Nanna moest sterven en nog wel op zo'n gewelddadige manier. Iedereen kan het gedaan hebben en dus lijkt het of niemand te vertrouwen is. Ook God niet - als de vader van Nanna, Theis, het halverwege de serie even niet meer weet strandt hij bij een soort Leger des Heils. De manager probeert hem te laten zien dat Christus ook zijn leven wil leiden, maar dat wil er bij Theis niet meer in. "Ik heb teveel slechte dingen gedaan", zegt hij. God wil hem vast niet meer. Het prikt en schuurt, maar het laat een belangrijk gegeven zien: ons leven is niet controleerbaar en het kwaad al helemaal niet.

De verhaallijn schurkt tegen allerlei culturele thema's aan: ouder/kind-relaties, immigratie, zingeving, politieke verhoudingen - op een subtiele manier wordt de moderne maatschappij een spiegel voorgehouden. Existentieel, ambigue en bovenal ijzingwekkend spannend: The Killing is voor eigen risico. Voor je het weet zit je twintig uur aan de buis gekluisterd.