The West Wing 0

Waardering:

5.0   (1)

The West Wing heeft in zijn looptijd van zeven seizoenen (1999 - 2006) een ongekend aantal Emmy's gekregen (alleen al 9 voor het eerste seizoen). De kern van de Amerikaanse komische dramaserie wordt gevormd door de staf van de Democratische president Jed Bartlet.

De medewerkers in de westelijke vleugel van het Witte Huis, waar The Oval Office is gevestigd, worden gevolgd vanaf hun tweede jaar in functie tot Bartlets aftreden zeven jaar later. In de laatste twee seizoenen wordt gewisseld tussen de perikelen in het Witte Huis en de verkiezingscampagnes van de nieuwe Democratische en Republikeinse kandidaten.

Op het hoogtepunt trok de serie zo'n 17 miljoen kijkers per aflevering. In Nederland drong de serie zelfs door tot de Tweede Kamer: toenmalig minister Plasterk bekende dat hij alle afleveringen gedownload had op zijn iPod en in menig debat werd de serie aangehaald.

Die vermenging van fictie en realiteit hangt een beetje om The West Wing heen. Allison Janney, de actrice die de rol van persvoorlichter C.J. Cregg vertolkt, vertelde in interviews dat ze sinds The West Wing regelmatig wordt gevraagd om bij een of ander groot bedrijf als communicatieadviseur te komen werken. Uitleggen dat ze alleen maar actrice is zonder enig verstand van persstrategieën heeft geen enkele zin. Men blijft roepen 'dat ze het toch zo overtuigend weet te brengen'.

Trouwe kijkers van de serie krijgen een stoomcursus Amerikaanse politiek. Toen in 2011 een mogelijke 'shutdown' van de Amerikaanse regering dreigde (waarbij de regering geen uitgaven meer mag doen omdat er geen overeenstemming is met het Congres en de Senaat over de begroting), was het moeilijk niet terug te denken aan die meesterlijke aflevering 96 in seizoen 5, waarin de Bartlet Administration hetzelfde overkomt. Overigens was die aflevering dan weer deels gebaseerd op een akkefietje tussen Bill Clinton en Newt Gingrich. Er zijn nog legio voorbeelden te noemen waarin gebeurtenissen uit de serie doorsijpelen in de echte wereld.

Het omgekeerde gebeurt echter ook: het personage van Matt Santos (presidentskandidaat voor de Democraten in seizoen 6 en 7) is gebaseerd op een in 2005 nog vrijwel onbekend senaatslid voor de staat Illinois, genaamd Barack Obama. Het bleek profetisch: de overeenkomsten tussen de fictieve campagne tussen Santos en de Republikeinse kandidaat Vinnick en de echte campagne tussen Obama en McCain zijn legio. In beide gevallen gaat de strijd tussen een oudere, gematigde, agnostische Republikein en een jonge, charismatische, openlijk gelovige Democraat.

De ethiek van de personages en het geloofsleven van zowel Bartlet als Santos spelen een centrale rol in de serie. Je kunt van het team rond chief-of-staff Leo McGarry (de belangrijkste adviseur van de president en de baas van alle werknemers in de West Wing) zeggen wat je wilt - Leo is een voormalig alcoholist, politiek adviseur Josh is een haantje, speechwriter Sam is een womanizer - hun principes verloochenen doen ze niet snel. Dat maakt de serie wat zwart-wit en ook enigszins onrealistisch, maar zeker niet braaf.

Het tempo ligt hoog, zowel wat betreft de spitse dialogen als het handheld camerawerk, en de controverse wordt niet geschuwd bij de onderwerpen die de serie aansnijdt. Al in de pilot krijgt Josh het aan de stok met religieus rechts en blijkt Sam per ongeluk een callgirl te hebben versierd. Dat zet kijkers soms ten onrechte op het verkeerde been.

De regering van Bartlet is voor Amerikaanse begrippen erg links en liberaal, maar door heel de serie blijkt het persoonlijk geloof van Jed Bartlet (en later ook van Matt Santos) cruciaal. Bartlet vindt wel dat zijn katholieke geloof zijn functioneren niet mag beïnvloeden, maar we zien hem in verschillende afleveringen worstelen met God. In één moreel dilemma, rondom de doodstraf, schroomt hij niet om op persoonlijke titel de Paus te contacteren. In een andere aflevering gaat hij à la Job de confrontatie met zijn Heer aan. Hj is woedend op God omdat een van zijn geliefde collega's bij een ongeluk om het leven is gekomen - maar komt tot rust als hij beseft dat God een soeverein heerser is die ondanks alles voor zijn schepping zorgt. Tegelijkertijd is Bartlet voorstander van het homohuwelijk en vindt hij, zoals hij aan zijn Republikeinse collega Vinnick toevertrouwt, dat je 'de Bijbel natuurlijk niet helemaal letterlijk moet nemen'.

Deze gelaagdheid, de pittige discussies en de interessante morele vraagstukken maken The West Wing een door-en-door boeiende serie, die zelfs bij meerdere herhalingen nooit verveelt. De populariteit en de kwaliteit van het scenario gingen weliswaar achteruit nadat de bedenker van de serie, Aaron Sorkin (The Social Network) vertrok, maar The West Wing staat nog altijd overeind als een van de beste Amerikaanse series ooit gemaakt. Klik hier voor een interessante en vermakelijke vergelijking tussen Barack Obama en Matt Santos.