Lijn 32 0

Waardering:

4.0   (1)

Nog voor de eerste aflevering van Lijn 32 in januari 2012 te zien was, werd de Nederlandse dramaserie al onderwerp van een publiek akkefietje tussen Geen Stijl-columnist Bert Brussen en politica Femke Halsema. Brussen noemde de serie 'de standaardopvatting van een dichtgetikte elite', waarop Halsema Lijn 32 in een artikel in de Volkskrant als 'dapper drama' betitelde. Beiden hebben een beetje gelijk.

De spannende televisieserie (een co-productie van KRO en NCRV) knoopt verschillende mooie verhaallijnen op ingenieuze wijze aan elkaar, maar is ook bij vlagen licht moralistisch. Al in de eerste minuten van de eerste aflevering zien we een bus ontploffen voor een rechtbank waar net een zitting aan de gang is. Het plot draait vervolgens om de levensverhalen van de inzittenden, die in acht afleveringen ontrafeld worden.
Het wordt duidelijk dat maatschappelijk onbehagen en wederzijds wantrouwen al te makkelijk kunnen ontsporen - met doden als gevolg.

De serie is lovenswaardig omdat het hedendaagse problemen op een genuanceerde manier in kaart brengt. Tegelijkertijd is het simpelweg een erg spannend, goed gemaakt drama. De hoofdrollen worden gespeeld door een ronduit fantastische ensemble-cast, met gevestigde namen als Hans Kesting, Annemarie Prins, Porgy Franssen en Jeroen Willems naast minder bekende acteurs zoals Mahjoub Benmoussa (o.a. Shouf Shouf Habibi), Charlie Chan Dagelet en Sigrid Ten Napel.

De jonge Aziz Akazim en Anouar Ennali stelen de show als Nadir en Omar. Deze twee Marokkaanse VWO-studenten zijn het voortdurende gestaar en gediscrimineer zó zat, dat ze besluiten een nepbom bij het stadhuis van Amsterdam te leggen. Deze impulsieve actie loopt door keuzes van de Inlichtingendienst danig uit de hand - en allerlei misverstanden leiden uiteindelijk tot het busongeluk.

De sterke cast en het vlotte scenario maken de serie een lust voor het oog voor de liefhebber van kwaliteitseries. Nadeel is dat er toch niet genoeg geld beschikbaar leek (het blijft immers de publieke omroep...) om de puntjes op de i te zetten. De dialogen zijn soms houterig, de special effects en make-up zijn af en toe net niet goed genoeg en de acteurs hadden baat gehad bij meer repetitie- en opnametijd. Daarmee kan de serie niet tippen aan oudere series uit de gloriedagen van de Nederlandse omroep, zoals Oud Geld en Pleidooi (met deels dezelfde acteurs).

Dat neemt niet weg dat Lijn 32 ook een uitstekende serie is. Door de maatschappelijke vraagstukken die in de loop van het verhaal aan bod komen, neemt de serie als het ware de temperatuur van onze multiculturele samenleving. Daarin is heus niet alleen het onbehagen tussen allochtonen en autochtonen een probleem. Ouderen kunnen nauwelijks hun hoofd boven water houden, terwijl jongeren het allemaal zelf maar moeten uitzoeken. Hun ouders en leerkrachten zijn te druk met andere zaken.

Omdat deze onderwerpen nogal nadrukkelijk naar voren komen, is het makkelijk om Lijn 32 te beschuldigen van 'multiculti geneuzel'. Elke kijker snapt onmiddelijk wie Klaas Kroon (gevierd talkshow presentator) en Thomas de Zwart (ultra-rechts politicus) in werkelijkheid zijn. Toch is dat niet terecht. De serie vormt letterlijk een spiegel van onze cultuur en toont pijnlijk duidelijk hoe makkelijk het is voor jongeren om te radicaliseren en hoe eenvoudig simpele misverstanden ertoe kunnen leiden dat een sterk betrokken winkelier zijn vertrouwen in de buurt kwijt raakt. Lijn 32 idealiseert niets, maar laat wel zien dat tussen zwart en grijs nog altijd een hoop grijs zit. Bam! Daar kunnen politici (en columnisten) nog eens iets van leren.

Klik hier voor de officiële site van Lijn 32, met achtergrondvideo's, interviews en andere extra's.