Star Wars Episode II: Attack of the Clones 1

Waardering:

0.0   (0)

Trilogieën zouden verboden moeten worden. Als er een vloek op rust, dan is het dat deel 2 zelden meer is dan een bruggetje tussen deel 1 en deel 3. Star Wars Episode II: Attack of the Clones is daar geen uitzondering op. Voor de fan valt er veel te genieten, maar wie voor het eerst een Star Wars-film wil kijken, moet niet met deze aflevering beginnen.We skippen 9 jaar in vergelijking met Episode I. Alle Star Wars-afleveringen beginnen met een shot waarin een planeet van onderaf in beeld verschijnt. In Episode II: Attack of the Clones, komt de planeet Coruscant van boven naar beneden in beeld en we weten: in dit deel wordt alles omgekeerd. We ontmoeten een nu 18-jarige Anakin Skywalker die inmiddels de ongedurige leerling is van Obi-Wan Kenobi, een van de Jedi-ridders van de Galactische Republiek. Het wordt steeds lastiger voor de Jedi om vrede en orde in de Republiek te handhaven, omdat tal van sterrenstelsels de afscheidingsbeweging van Graaf Dooku volgen in plaats van de Kanselier van de Senaat, Palpatine. Opnieuw lijken de Sith, de sinistere opponenten van de Jedi, hun kennis van de ‘Force’ te gebruiken om achter de schermen de macht naar zich toe te trekken. Maar wie is wie? Een van de vragen is: moet de Senaat een leger in het leven roepen om vrede en orde te herstellen? Aan het begin van de film verschijnt Padme Amidala, die nu Senator is, om tegen deze plannen te stemmen.

Het verhaal dat de film op gang moet houden is een ‘who-dunnit’: er wordt een aanslag gepleegd op Padme en terwijl Anakin haar persoonlijke veiligheid op zich neemt, zoekt Obi-Wan naar de dader van deze aanslag. Hij ontdekt dat de opdrachtgever een rol speelt in de fabricage van een Republikeins leger van klonen waar de Jedi niks van afweten. Zijn achtervolging op de huurmoordenaar voert hem naar het hoofdkwartier van Graaf Dooku die met zijn afgescheiden sterrenstelsels blijkt te bouwen aan een geheim leger van robots (‘droids’). Duidelijk is dat Dooku zelf een Sith is geworden. Gezien zijn leeftijd, Dooku wordt gespeeld door Christopher Lee, is het vermoeden dat hij de meester is die na Episode I overbleef. Onder aanvoering van de Jedi vallen de kloonlegers van de Republiek de basis van het robotleger van de separatisten aan. De film eindigt met een totale oorlog die over het heelal spoelt.

Opnieuw duikt het motief van technologie versus natuur op dat Lucas door zijn saga weeft. Minstens zo belangrijk zijn twee dingen die aan de kapstok van de ‘who-dunnit’ worden op-gehangen: een liefdesrelatie tussen Anakin en Padme, en een vertrouwensrelatie tussen Anakin en Palpatine. Beide relaties zullen verstrekkende gevolgen hebben voor de hele Star Wars-saga. In ieder geval begint er een verwijdering plaats te vinden tussen Anakin en de Jedi. Hij is zeer getalenteerd in het gebruik van de ‘Force’ en andere Jedi-kunsten, maar voelt zich gefrustreerd omdat hij nog niet voor vol telt. Zijn liefde voor Padme en de ‘adviezen’ van Palpatine spelen hier op in. Het moet gezegd worden dat Hayden Christensen, de acteur die Anakin speelt, deze dubbele gevoelens heel goed weet te brengen. We zien iemand met twee gezichten. In die zin is de film een illustratie van de subtiele doorwerking van het kwaad in iemands leven.

Wat je verder ook van Lucas kan zeggen,.hij is toch wel een meesterverteller. Hij kent zijn klassieken: we zien zelfs een citaat uit The Sound of Music. Maar niet alleen wordt een verhaal verteld binnen deze ene film, en ook niet alleen een deel van een verhaal van een nieuwe trilogie (‘de val van Anakin’), er wordt ook een deel van een verhaal verteld van de gehele zesdelige saga (‘ondergang en redding van Anakin’). Voortdurend weerkaatsen er elementen uit de andere Star Wars-films door Episode II, zowel visuele, muzikale, als narratieve flitsen van wat komen gaat. We zien een nog jonge Boba Fett, en een nog jonge Owen en Beru Lars in het huis van Luke Skywalker op Tatooine. Of om een dramatischer voorbeeld te geven, als Anakin tegen Padme zegt dat de gedachte om zonder haar te moeten leven hem de adem beneemt, dan is dat niet een melodramatische misser, maar iets dat werkelijk zal gebeuren. Daarover meer in deel 3.