Star Wars Episode III: Revenge of the Sith 1

Waardering:

0.0   (0)

George Lucas is een tovenaar met kleur en licht, dat moet je hem nageven. Maar een zesdelige filmcyclus is toch wel een waagstuk. Sluiten de delen op elkaar aan? Kan een enkel deel wel op zichzelf staan? Ja en nee.Nadat Lucas in 1999 begonnen was met een nieuwe trilogie in de Star Wars-serie, won hij een nieuwe schare fans en verloor een deel van de oude. De digitale technologie die hem in staat stelde een ruimteavontuur te vertellen in de stijl van de westerns, piratenfilms en avonturenseries uit zijn eigen jeugd, kon niet iedereen bekoren. Lag er niet teveel nadruk op de ‘special effects’? Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoiets moois gezien, althans iets dat digitaal gemaakt is. Lucas weet zijn artists en designers wel te kiezen. Prachtige overzichtshots van een stadplaneet bij nacht, uitermate gedetailleerde ruimtegevechten, en smaakvolle kleding en architectuur. Bovendien weet hij ook de verschillende beelden op betekenisvolle manieren te gebruiken: een ondergaande zon bij de teloorgang van een vriendschap, duistere wolken boven een noodlottige vergadering, het ‘rijmen’ met designs en scènes uit latere afleveringen, of het spel met contrasten tussen licht en donker wanneer de balans van ondergang en hoop wordt opgemaakt.

Maar gaat het ook nog ergens over? Zaten de fans niet vooral te wachten op de aansluiting tussen de eerste twee delen en de reeds bestaande delen IV t/m VI? En slaagt de film als deel dat je ook nog eens op zichzelf zou kunnen bekijken? Het moet gezegd dat er wel veel aandacht uitgaat naar continuïteitsproblemen met deel IV en verder. Hoe komt het dat de robot C3PO de hoofdpersoon Anakin Skywalker niet herkent in deel IV? Antwoord: zijn geheugen wordt gewist aan het eind van deel III. De tweeling die in deel VI een rol blijkt te spelen moet aan het eind van deel III geboren worden. De Jedi-ridders waar er in deel IV en verder nog maar twee van over zijn, moeten in de loop van deel III nog uitgemoord worden. Enzovoort, enzovoort. Eerlijk gezegd denk ik dat iemand die de oude trilogie nooit gezien heeft, niet veel belangstelling zal hebben voor deze plotpunten en zich dus zal afvragen waarom dat allemaal gebeurt.

Tegelijk, en dat lijkt me wel weer heel goed te volgen, is duidelijk dat Episode III gaat over iemand die als in een klassieke tragedie bezig is om voor het kwaad te bezwijken. En naast een schilder met licht is het vertellen van dat verhaal ook een kwaliteit van Lucas. De hoofdpersoon is niet maar een oppervlakkige clichéfiguur, maar een complexe man met tegenstrijdige trekken. Acteur Hayden Christensen in de juiste figuur gebleken om de menselijke weergave van oer-slechterik Darth Vader te spelen. Zijn mentoren Obi-Wan Kenobi en Kanselier Palpatine lijken mij een beetje ‘over the top’. OK, dus George Lucas is geen geweldige acteursregisseur. Maar tussen Anakin en zijn vrouw Padme (gespeeld door Natalie Portman) gebeurt heel wat dat invoelbaar en geloofwaardig is. Anakin is niet alleen bang om zijn vrouw en ongeboren kind te verliezen zoals hij in Episode II: Attack of the Clones zijn moeder verloor. Hij is ook naïef en laat zich misleiden door Palpatine die suggereert dat hij een manier weet om hen van de dood te redden. Tegelijk hij is berekenend en kiest zelf voor de verkeerde loyaliteiten. Zo verstrikt Anakin zich steeds verder in een subtiel web van kwade doelen en praktijken waar hij uiteindelijk ook zelf in gaat geloven. Ik voor mij aanvaardde aan het eind van de film dat een normaal jongetje inderdaad kon afglijden tot een van de grootste ‘bad guys’ uit de geschiedenis van de film.

Wanneer Anakin als een monster van Frankenstein zijn beroemde Darth Vader-pak aangemeten heeft gekregen, realiseert hij zich wat hij verloren heeft – juist door het te proberen te behouden. Maar net als in het bijbelverhaal over de teloorgang van Koning Saul is er hoop: een herdersjongen, op een afgelegen planeet.