Klassieker: The New World 0

Waardering:

5.0   (2)

Bij filmklassiekers denk je misschien aan zwart-wit, aan memorabele citaten of sublieme verhalen. Goed geconserveerde kunstwerken van weleer. Als je goed zoekt, vind je ze ook in de 21e eeuw. Tot aan het eind van dit jaar schuiven onze filmcritici maandelijks hun favorieten naar voren. In augustus: Matthijs de Jong over The New World (2005).

Eind 2005 verscheen The New World. Filmmaker Terrence Malick lukte het om na jaren van stilte weer een film af te leveren. Zijn voorgaande film was namelijk The Thin Red Line uit 1998. Alleen al vanwege die lange tussentijd werd er door filmliefhebbers reikhalzend uitgekeken naar The New World. De film vertelt het verhaal van de stichting van de eerste kolonie in Amerika. Soldaat en ruwe bolster John Smith (Colin Farrell) raakt onder de indruk van de mooie dochter van het opperhoofd van de indianen: Pocahontas (hoewel ze in deze film niet bij naam genoemd wordt).

The Thin Red Line sloot bij de eerste keer kijken niet echt bij mijn beleving van een oorlogsfilm aan. De vele voice-overs, het meanderende verhaal en het ontbreken van echte actie waren daar de oorzaak van. Toch bleven er scènes en indrukken lang hangen en realiseerde ik me pas later dat ik toch echt iets bijzonders had gezien.

The New World stelt in dat opzicht niet teleur. Een moment uit de film dat voelbaar blijft hangen, is de langgerekte openingsscène begeleid door de aanzwellende muziek van Wagner. Het is een perfect voorbeeld van een belangrijk motto voor filmmakers: "show, don’t tell". Want Malick vertelt niet wie zijn hoofdpersonen zijn en wat ze vinden, maar introduceert hen in één sublieme scene.

Ook in The New World trekt Malick zich van verhaalconventies niet veel aan. Hoofdpersonen verdwijnen even makkelijk uit beeld als dat ze erin komen. Deze regisseur lijkt soms meer geïnteresseerd in wuivend riet dan in mensen. Belangrijke gebeurtenissen gebeuren terloops of buiten beeld, terwijl schijnbaar kleine gebeurtenissen alle aandacht krijgen. De introspectie van de personages door middel van voice-overs is daarbij soms het enige houvast voor de kijker.

Waar veel films proza zijn (het verhaal is het belangrijkste), is deze film poëzie. Malick’s film zal liefhebbers van Sofia Coppola’s werk (Lost in Translation, Marie-Antoinette) waarschijnlijk wel kunnen bekoren.

Maar is het ook voor een groter publiek aansprekend? Ik denk van wel. Elke kijker die de filosofische voice-overs laat binnendringen in zijn hart, voelt waarom The New World uitstijgt boven zoveel andere sfeervolle films. “Who are you whom I so faintly hear?” peinst John Smith. Het is geen zoektocht naar romantische liefde, maar naar houvast voor zijn ziel. The New World staat in de rij klassiekers die het afgelopen decennium voortbracht op eenzame hoogte. 

Een advies voor het betreden van deze nieuwe wereld. Ga er een avond rustig voor zitten. Laat de film helemaal over je heen komen. En kijk 'm natuurlijk op een zo groot mogelijk scherm.