North Country 0

Waardering:

0.0   (0)

Josey Aimes wordt mishandeld door haar man en daarom vlucht ze met haar kinderen van hem weg naar haar ouders. Om niet afhankelijk te zijn zoekt ze een baan in de ijzermijnen van Minnesota waar haar vader ook werkt. Het is een mannenwereld waarin vrouwen niet geduld worden. Ze krijgt, met haar vrouwelijke collega's, te maken met de meest weerzinwekkende vormen van seksuele intimidatie.De film bestaat in feite uit flashbacks vanuit de rechtszaak die Josey voert tegen haar ontslag en tegen de collega die haar heeft aangerand. Wat hierbij vooral opvalt is de vrijwel volledige afwijzing van vrouwen door de mannelijk collega's. Het lijkt alsof er geen enkel begrip kan bestaan voor hun situatie. Josey staat als klokkenluider helemaal alleen. Haar vrouwelijke collega's steunen haar niet. Soms omdat ze vinden dat je er maar tegen moet kunnen als je in zo'n mannenwereld werkt, maar meestal omdat ze bang zijn dat het allemaal nog veel erger zal worden als ze er iets aan proberen te doen. 

Tussendoor speelt een verhaallijn over het vaderschap van haar tiener-zoon. Op haar werk maar ook thuis door haar vader wordt ze beschouwd als een vrouw van nogal losse moraal. Pas tijdens de loop van de film blijkt dat de geboorte van haar oudste zoon het gevolg is van een verkrachting door een leraar. Omdat zij hierover altijd gezwegen heeft maakt dit de verhouding met haar vader maar ook die met haar zoon nogal problematisch. "Ik heb mijn leven lang tegen dit gesprek op gezien" zegt ze tegen haar zoon wanneer ze hem alles vertelt. Het is één van de weinige echt emotionele momenten in de film. 

Op de een of andere manier pakt het verhaal me niet echt. Ik geloof wel dat de situatie naar werkelijkheid getekend is en ik denk ook dat het altijd moeilijk is om als klokkenluider de eerste stappen te zetten. Maar toch. Misschien omdat het persoonlijke verhaal te veel erin verweven is ? Artistiek is het allemaal wat bleekjes. Nu is er natuurlijk ook niet zoveel fraais te zien aan een open ijzermijn en in die zin zal het allemaal wel de bedoeling zijn, maar af en toe lijkt het het geheel toch te veel op een amateur documentaire. Christelijk geloof speelt een heel klein rolletje wanneer je ziet dat Josey zelf en later haar dochtertje communie doet, maar dit feit speelt geen functionele rol in de film. De strijd om sociale gerechtigheid is natuurlijk wel een christelijk gegeven dus in dat opzicht kan ik wel met veel interesse naar de film kijken.