Dr. Seuss' Horton Hears a Who! 0

Waardering:

0.0   (0)

Het gevolg van het succes van Harry Potter en The Chronicles of Narnia is tweeledig. Niet alleen haalt steeds meer jeugdfantasie (christelijk en niet-christelijk) de bioscoop, ook blijkt dat Disney niet de enige studio is die een religieus thema aan de jeugd durft voor te zetten.

Door Michiel van Hout, overgenomen van www.katholieknieuwsblad.nl :
Het gevolg van het succes van 'Harry Potter' en 'The Chronicles of Narnia' is tweeledig: 'Horton'.Door Michiel van Hout, overgenomen van www.katholieknieuwsblad.nl :
In de tijd dat C.S. Lewis zijn christelijke allegorieën schreef, creeërde ook de Amerikaanse T.S. Geisel (onder het pseudoniem Dr. Seuss) kinderboeken met een parabelkarakter, in woord en beeld. Twee daarvan kwamen als speelfilm in de bioscoop, How the Grinch Stole Christmas en The Cat in the Hat. Met name in Europa oogstten die weinig succes. Een van Dr. Suess’ verhaaltjes op rijm over de plichtsgetrouwe olifant Horton is nu tot een animatiefilm verwerkt door de Blue Sky Studio’s, vooral bekend van Ice Age. Die hebben Horton wel verdienstelijk tot leven weten te wekken. Het bizarre leedvermaak van de twee delen Ice Age, effectief voor kinderen en volwassenen, blijft herkenbaar. Ook de allegorie is voor jong en oud zowel begrijpelijk als aanstekelijk. 

De grote Horton ondekt het minuscule Who-volkje dat leeft in een van zijn plaats geraakt plantenpluisje. Hij maakt contact met de burgemeester van Whoville, waarna beiden worden geconfronteerd met de afwijzende houding van hun omstanders. Zij willen niet geloven wat zij niet zien, horen of voelen of wat hun vertrouwde patroon doorbreekt. Zo krijgt Horton tegenwerking in zijn oproep de beschermwaardigheid van het leven, hoe klein ook, te respecteren. Tegenstanders willen het pluisje vernietigen om Horton van zijn ‘waanideeën’ te genezen voor hij hun kinderen besmet. En de burgemeester staat alleen in zijn geloof in het hogere wezen dat zijn volk wil beschermen en diens vijanden die hun voortbestaan in gevaar brengen. 

Het complexe beeld van onze wereld tegenover de boven- en onderwereld is zo op een eenvoudige en ludieke wijze toegankelijk gemaakt. De verschillende niveaus zijn overtuigend uitgewerkt in hun moeite om de ‘(on)gelovigen’ te overtuigen, maar blijven door de humor verre van prekerig. Op de overdreven zanguitbarsting op het einde na is dit weer eens topvermaak voor het hele gezin. 

Met toestemming overgenomen uit Katholiek Nieuwsblad 28-3-2008