1408 0

Waardering:

1.0   (1)

Sinds Brian de Palma's 'Carrie' (1976) is Stephen King onder cineasten een van de populairste Amerikaanse fantasy-schrijvers. Maar hij levert stevige kritiek als zijn verhaal niet goed uit de verf komt.Goede horror ontstijgt volgens hem het tegenwoordig modale niveau van bloederige dreiging en schrikeffecten. Hij durfde best te klagen dat hij zijn inhoud miste in de om zijn sfeer veelgeprezen The Shining van Stanley Kubrick. Filmversies van Kings horror zijn vaak op het einde ongeloofwaardig, zoals onlangs nog het sterk startende Dreamcatcher. Het is niet verwonderlijk dat de door King geprezen verfilmingen, die van Rob Reiner, Bryan Singer en Frank Darabont (The Shawshank Redemption, The Green Mile) geen horrors, maar dramatische thrillers zijn, die zijn psychologische én bovennatuurlijke implicaties boeiend en overtuigend in beeld brengen. Maar ook Kings befaamde horror heeft, in de traditie van Shelley, Kafka en Poe, een boodschap. In 1408 heeft King eindelijk weer een horrorverfilming die recht doet aan zijn boeken. Er komt geen organisch slachtwerk aan te pas, maar de film laat door de impact van realistisch en suggestief contact met geesten wel nadenken over het hiernamaals. Een verbitterde schrijver, Mike Enslin (John Cusack), recenseert slechtlopende hotels die met spookkamers nieuwsgierige gasten willen trekken. Hij kent geen sterren, maar schedeltjes toe op een schaal van een tot tien voor de mate van naargeestigheid. In het deftige Dolphin Hotel treft Enslin een beheerder (Samuel L. Jackson) die hem ten stelligste ontraadt in kamer 1408 te logeren. Daar blijken mensen zo door te draaien dat ze de hand aan zichzelf slaan. Enslin denkt wel weer een natuurlijke verklaring te kunnen vinden en sluit zich, ondanks het protest, in de kamer op. Die blijkt te werken als de hel van Dante, waarin hij zeven cirkels moet doorlopen, maar dan in zichzelf. Steeds heftiger wordt hij geconfronteerd met zijn onverwerkte verleden. Aanvankelijk denkt Enslin dat hij hallicuneert door alcohol, maar daarvoor is de geestelijke geseling te reëel. Zijn strijd tussen geloof en cynisme blijft tot het einde spannend, want waar geloof tot zelfdestructieve wanhoop kan leiden, daar legt cynisme juist een traumatiserend gebrek aan eschatologische hoop bloot. De Zweedse regisseur Håfström heeft, met King, begrepen wat een goede horror moet zijn en bewerken: de angst die optreedt als geloof en rede uit balans raken. Tien schedeltjes, voor vorm en inhoud!