Klassieker 2001: Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain 0

Waardering:

0.0   (0)

Bij filmklassiekers denk je misschien aan zwart-wit, aan memorabele citaten of sublieme verhalen. Goed geconserveerde kunstwerken van weleer. Als je goed zoekt, vind je ze ook in de 21e eeuw. Tot aan het eind van dit jaar schuiven onze filmcritici maandelijks hun favorieten naar voren. In april: Wouter Zwart over Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain (2001).Vooraf: The Fellowship of the Ring, het eerste deel van de bekende LOTR-reeks, hoort de onbetwistbare sensatie van 2001 te zijn. Maar het was wel een geanticipeerde film. Er werd naar uit gekeken. Het verhaal en de cultus daaromheen was nostalgie geworden. Het wachten was slechts op vertaling naar deze tijd.

Net iets interessanter voor een rubriek die zoekt naar een klassieker is wanneer de film uit zichzelf opdringerig is. Een oorspronkelijk verhaal vertelt dat blijft rondzingen. Klassiek wordt. Het mooiste voorbeeld hiervan uit het jaar 2001 is de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain (bekend als Amélie).

Tijdens een belijdenisdienst hoorde ik in een getuigenis een verwijzing naar Amélie. De strekking was ongeveer als volgt. Amélies bewondering voor detail inspireert in een rusteloze tijd. Amélie, een fantasievolle moderne jonge vrouw, verstaat de kunst door de vele lagen van het leven te kijken en de verschijnselen te zien zoals ze ten diepste zijn. Daardoor ontvouwt het leven zich in de details, en weet Amélie haarscherp wat er mis is met de karakters in haar omgeving en wat zij daaraan moet doen. Wat mist is het vuur van de liefde, en die kan dus wel een zetje gebruiken. Dat wordt haar ‘destin’ (bestemming). Het grootse (Liefde) openbaart zich in het kleine (het alledaagse). Amélie als heldin die naar Christus wijst.

Maar Amélie blijft op afstand. Ze is een makelaar in liefde. Een Cupido die zelf nodig getroffen moet worden. Als ze verliefd wordt komt ze erachter dat zij uit haar verbeelding moet stappen en moet stoppen met observeren, maar zelf proeven en voelen, staan in de volheid van het leven.

Je zou zo in de film ook een aanklacht tegen een geïndividualiseerde samenleving kunnen zien, waardoor het een treffend tijdsdocument wordt. Wanneer mensen alleen zichzelf op het oog hebben, staat elke liefdevolle band op knappen, en trekken zij zich terug in afgesloten fantasiewereldjes, waar geen geween is en tandengeknars. Het antwoord van de film: durf in het volle leven te staan, de pijn is te dragen wanneer je niet jezelf zoekt. Zo zit Amélie dicht op de werkelijkheid en draagt ze duurzame waarheden in zich.
Voor een goede bespreking, lees de recensie van Evert-Jan Ouweneel elders op de site.

Dat Amélie de klassieker van 2001 is, kan ook met andere gegevens worden onderbouwd. Twee opvallende: de muziek en de humor. De melodieuze kabbelende soundtrack van Yann Tiersen ligt bij menig amateur in de pianokruk. Vooral het nummer ‘Comptine d’un autre ete: l’apres midi’ wordt veel gespeeld (even youtuben). En elke scène is grappig, waardoor Amélie een serieuze boodschap toch licht verteerbaar houdt. Bijvoorbeeld de bedelaar die geld weigert omdat hij niet op zondag werkt. Dat is toch tijdloos?