300 0

Waardering:

0.0   (0)

Het geweld is gewoon eentonig in 300. Mooie camera-effecten maken een verknoeid historisch verhaal zonder diepgang nog niet de moeite waard om te kijken.

Na het succes van Frank Millers graphic novel 'Sin City', verfilmd door Robert Rodriguez, probeert Zack Snyders het met Millers geweldadige verhaal ‘300’. In 480 v. Chr. stuurt de Perzische koning Xerxes zijn gigantische leger naar Griekenland om het land te veroveren. Leonidas, de trotse koning van het nationalistische Sparta, piekert er niet over voor Xerxes te knielen. Sommige politici willen echter een deal met de Perzen sluiten. Ondanks zijn parlement trekt Leonidas ten strijden met (slechts) 300 van zijn beste soldaten. De sluwe koning heeft de perfecte plek gevonden om tegen de enorme overmacht van Xerxes te vechten. De Spartanen wachten hen op in de nauwe pas van Thermopylae.

Snyders voorkeur voor geweld was al te zien in zijn eerste film, de horror 'Dawn of the Dead' (een remake van de horrorklassieker uit 1978) . Net als in zijn tweede productie ‘300’ miste ‘Dawn of the Dead’ bijna alle vormen van diepgang. Emotie of liefde is een schaars goed in Snyders verhalen. Snyder heeft vooral gemikt op succes door special effects. De sets van '300' komen net als bij 'Sin City' volledig uit de computer. Net als enkele rare wezens die zo uit ‘Dawn of the Dead’ lijken te zijn gekropen. Het hele verhaal is hierdoor ongeloofwaardig. Jammer, want de gedrochten zijn niet eens vaak in beeld en hun rol is nauwelijks noemenswaardig. De regisseur had ze beter niet in de film kunnen halen, dan was 300 misschien een wat geloofwaardigere historische verbeelding geweest.

Alleen de acteurs zijn ‘echt’. De acteurs hebben maandenlang getraind voor indrukwekkende six-packs, om zo op echte Spartanen te lijken. De film is snel samen te vatten: Een groep spierbundels gelooft dat eer en glorie alleen te behalen is in het doden van zoveel mogelijk mensen. In tientallen (zelfs saai wordende) slowmotionbeelden is de geweldsverheerlijking gewoonweg oppervlakkig.

Hoe langer je kijkt naar de film, hoe meer je vergeet wat God voor doel had met de mens: liefde onder elkaar. De enige liefde die de film laat zien is in seconden verstreken, daar draait het in 300 immers niet om. De film is de tijd en moeite niet waard te kijken.

Recensie van Michiel van Hout uit www.katholieknieuwsblad.nl:

Het overdonderende spektakel van de film '300' is geen les in geschiedenis of politiek, maar in de waardering van menselijke kracht en weerbaarheid.  

Sinds Gladiator uit 2000 is de sandalenfilm terug van weggeweest. Menig klassieke veldslag vond dankzij de digitale effecten zijn weg naar de bioscoop. Soms gebeurde dat realistisch, in Troy bijvoorbeeld zelfs zodanig dat de opzet van Homeros, die in de Ilias een parallelle strijd tussen goden en mensen beschrijft, totaal werd geseculariseerd. Soms gebeurde het juist met een politieke boodschap voor de wereld van vandaag, zoals in Alexander of in Kingdom of Heaven. Zack Snyders 300, een verbeelding van de slag bij Thermopylae in 480 voor Christus, is populair in Amerika.

Koning Leonidas van Sparta, een intense rol van Gerard Butler (The Phantom of the Opera, Beowulf & Grendel), houdt met driehonderd ervaren strijders in de bergpas stand tegen het honderdduizenden soldaten tellende Perzische leger. De film had na The Matrix Reloaded en The Passion of the Christ het beste openingsweekend ooit in maart. Maar er zijn ook klachten. President Ahmadinejad van Iran uitte zijn ongenoegen over de stereotype wijze waarop de Perzen als barbaars zijn afgeschilderd tegenover de Grieken. David en Goliath De bedoeling en impact van 300 liggen echter op een ander vlak. De slag is met een grote portie mythologie en beeldspraak op het doek gesmeerd. Alleen de acteurs komen niet uit de computer.

Door een geïntensiveerd kleurgebruik valt meteen op dat het ook een verfilming van een strip is, namelijk van Frank Miller (Sin City), die zich nog meer vrijheden heeft gepermitteerd dan zijn bron Herodotos. Direct vanaf het begin, over de Spartaanse opvoeding, is duidelijk dat het in deze dreunende en druipende spierballenshow noch om een historisch verslag, noch om een politieke boodschap te doen is. Nee, hier staat de algemene vraag naar echte sterkte en zwakte centraal. Net als bij David en Goliath – ook letterlijk aanwezig in de monsterachtige reus die het tegen Leonidas opneemt – draait het om een herijking en verrijking van het idee ‘kracht'. Verleiding Aanvankelijk zou je denken dat de driehonderd in blote bast marcherende soldaten met spieren als staalkabels sterk zijn. Maar wat stellen zij voor tegenover het ‘leger van duizend volken', dat hen dreigt te verpletteren? De fysieke verschijning wordt nietszeggend en voor het wereldse oog lijken zij dan zwak.

Maar toch zijn dit de helden, vanwege hun bereidheid lijden en dood te ondergaan, maar vooral omdat ze daarmee weerstand bieden tegen hun overheerser, Xerxes. Deze Perzische koning, ook bekend uit het Bijbelse boek Ester, wordt voorgesteld als een verleider. Zijn woorden klinken als de duivel die Jezus op de proef stelt: “Ik zal je alle macht en schatten geven, als jij je op de knieën werpt om mij als god te vereren!” Leonidas weigert met de dood voor ogen. De voor het Spartaanse leger afgekeurde Ephialtes bezwijkt wel voor de verleiding van Xerxes, die hem alle vrouwen aanbiedt die Ephialtes wegens zijn gebochelde uiterlijk nooit kon krijgen. Hij aanbidt Xerxes en komt er zo toe Sparta te verraden. Hij is niet zwak door zijn mismaakte uiterlijk, maar omdat hij in geestelijke zin bezwijkt. Evenmin is Leonidas sterk vanwege zijn afgetrainde torso of zijn stoïcijnse instelling, maar omdat hij liever sterft dan zich onderwerpt. Eigenlijk buigt hij ook niet voor zijn eigen Griekse afgoden, omdat hij inziet dat hun Orakel slechts een gedrogeerde speelbal is in de macht van corrupte priesters, die net zo'n afzichtelijke tronies hebben als de (gemaskerde) Perzen. En zo is ook koningin Gorgo, Leonidas' echtgenote, geen sterke vrouw wegens haar lijf, maar om de liefdevolle redenen waarmee ze haar lichaam inzet.

Stripachtig
Zo komt de kracht van de personen uiteindelijk – heel stripachtig – toch overeen met hun uiterlijk. Maar ze zijn niet sterk of zwak vanwége dat uiterlijk. Zo worden stereotypen op een subtiele manier omgedraaid in een film die verder in actie, klank en passies geen enkele subtiliteit aan de dag legt.

Wie misselijk wordt van bergen lijken, in slow motion afgehakte lichaamsdelen en bloedfonteinen, kan dit schouwspel beter aan zich voorbij laten gaan. De spektakelliefhebber kan zich trakteren op een sterke film met een stevig statement over kracht. Gezien het grote succes van deze rolprent lijkt er toch behoefte te zijn aan voorbeelden van moed, doorzettingsvermogen en standvastigheid in onze door slappe decadentie gekenmerkte samenleving. En zou de president van Iran dat niet juist moeten kunnen waarderen?