The Holiday
|
| Waardering: | 0.0 (0) |
| Regie | Nancy Meyers |
| Scenario | Suzanne Farwell • Nancy Meyers • Bruce Block |
| Hoofdrollen | Cameron Diaz • Kate Winslet • Jude Law • Jack Black |
| Genre | Komedie • Drama |
Gebruikerswaardering
| Waardering: | 0.0 (0) |
Een charmerende vrouwenfilm
Ondanks de uitgebreid verbeeldde promiscuïteit is The Holiday een charmerend verhaal over échte mensen met échte mensenproblemen.The Holiday is een lichtgewicht meisjesachtige komedie die tegelijkertijd zware problemen onder de loep durft te zetten. Het is een leuke film voor single vrouwen en meisjes, die met z’n allen geplant op de bank zitten om te lachen, juichen en vooral hun tranen kunnen laten vloeien voor de charmes van de hartgebroken heldinnen in de film. Echter moet je hiervoor wel accepteren dat een nieuw arsenaal van seksuele normen aangeschaft is. Zelfs een happy ending kan dit niet verdoezelen.
Het verhaal
Amanda schopt haar ex-vriend uit haar luxueuze L.A.-villa. Engelse journaliste Iris is totaal kapot na het nieuws dat degene waar zij verliefd op is, zich verloofd heeft met een ander. Deze meiden hebben een vakantie nodig, ver, ver weg. Dus ruilen ze twee weken lang van continenten en huizen.
De Amerikaanse Amanda slaapt uit verveling met de broer van Iris. Iris ontmoet ook iemand, een reeds verloofde songwriter. Het mag geen verrassing zijn dat beide vrouwen verliefd worden op deze mannen en niet meer terug willen naar hun eigen stek.
Zowel Iris als Amanda wordt afgeschilderd als de liefste onder de vrouwen. Dit is nogal krom. Immers schopt Iris haar ex de deur uit vanwege zijn promiscuë levenshouding, waarna ze zelf ook promiscue wordt. Amanda wordt afgeschilderd als een zachtaardige vrouw wiens hart gebroken is. Het licht wordt echter niet gezet op het feit dat Amanda naast slachtoffer ook dader is. Zij verleidde een reeds verloofde man. Vanuit zijn verloofde is Amanda een cheater.
Het is een eendimensionaal beeld dat The Holiday geeft en predikt: vreemdgaan is slecht, maar het verleiden van een bezette man niet.
Desalniettemin vertederend
Desalniettemin is de film vertederend. Beide vrouwen zoeken ware liefde in monogame relaties. Amanda zegt op een morgen wat ongemakkelijk tegen de man met wie ze net geslapen heeft: “We ‘kennen’ elkaar nauwelijks.” De man reageert: “Daar kan ik het niet mee eens zijn.” Een bijna bijbelse waarheid die C.S. Lewis verwoordde in the Screwtape Letter: “De waarheid is dat waar een man ligt met een vrouw, daar –of ze elkaar mogen of niet- ontstaat een transcendale relatie tussen hen die eeuwig zou moeten worden gevierd en voortbestaan.” Lang niet iedereen kijkt nog zo tegen liefde en seksualiteit aan, maar het is een mooie statement die zeker genoemd mag worden.
De charme van de The Holiday zit hem in de échte mensen met échte mensenproblemen. Het laat zien hoe snel mensen zichzelf loskoppelen van waarlijk leven. Soms plaatsen we al onze hoop en dromen op de schouders van één persoon, zelfs wanneer deze ons blijven tekortkomen. Het vergt enig risico om controle te hebben over je pijn en er vervolgens mee om te gaan. Dit is vooral wat de filmmakers willen leren. Van een seculiere film kan je ook niet verwachten dat er een christelijk-ideeele houding tegenover seksualiteit in voortkomt. Daar wordt gewoonweg anders tegenaan gekeken. Maar dat je je leven bij de kraag moet vatten en het in haar pure en volle waarde moet gaan begrijpen, is toch een indrukwekkende conclusie van de filmmakers.
Ondanks de uitgebreid verbeeldde promiscuïteit is The Holiday een charmerend verhaal over échte mensen met échte mensenproblemen.The Holiday is een lichtgewicht meisjesachtige komedie die tegelijkertijd zware problemen onder de loep durft te zetten. Het is een leuke film voor single vrouwen en meisjes, die met z’n allen geplant op de bank zitten om te lachen, juichen en vooral hun tranen kunnen laten vloeien voor de charmes van de hartgebroken heldinnen in de film. Echter moet je hiervoor wel accepteren dat een nieuw arsenaal van seksuele normen aangeschaft is. Zelfs een happy ending kan dit niet verdoezelen.
Het verhaal
Amanda schopt haar ex-vriend uit haar luxueuze L.A.-villa. Engelse journaliste Iris is totaal kapot na het nieuws dat degene waar zij verliefd op is, zich verloofd heeft met een ander. Deze meiden hebben een vakantie nodig, ver, ver weg. Dus ruilen ze twee weken lang van continenten en huizen.
De Amerikaanse Amanda slaapt uit verveling met de broer van Iris. Iris ontmoet ook iemand, een reeds verloofde songwriter. Het mag geen verrassing zijn dat beide vrouwen verliefd worden op deze mannen en niet meer terug willen naar hun eigen stek.
Zowel Iris als Amanda wordt afgeschilderd als de liefste onder de vrouwen. Dit is nogal krom. Immers schopt Iris haar ex de deur uit vanwege zijn promiscuë levenshouding, waarna ze zelf ook promiscue wordt. Amanda wordt afgeschilderd als een zachtaardige vrouw wiens hart gebroken is. Het licht wordt echter niet gezet op het feit dat Amanda naast slachtoffer ook dader is. Zij verleidde een reeds verloofde man. Vanuit zijn verloofde is Amanda een cheater.
Het is een eendimensionaal beeld dat The Holiday geeft en predikt: vreemdgaan is slecht, maar het verleiden van een bezette man niet.
Desalniettemin vertederend
Desalniettemin is de film vertederend. Beide vrouwen zoeken ware liefde in monogame relaties. Amanda zegt op een morgen wat ongemakkelijk tegen de man met wie ze net geslapen heeft: “We ‘kennen’ elkaar nauwelijks.” De man reageert: “Daar kan ik het niet mee eens zijn.” Een bijna bijbelse waarheid die C.S. Lewis verwoordde in the Screwtape Letter: “De waarheid is dat waar een man ligt met een vrouw, daar –of ze elkaar mogen of niet- ontstaat een transcendale relatie tussen hen die eeuwig zou moeten worden gevierd en voortbestaan.” Lang niet iedereen kijkt nog zo tegen liefde en seksualiteit aan, maar het is een mooie statement die zeker genoemd mag worden.
De charme van de The Holiday zit hem in de échte mensen met échte mensenproblemen. Het laat zien hoe snel mensen zichzelf loskoppelen van waarlijk leven. Soms plaatsen we al onze hoop en dromen op de schouders van één persoon, zelfs wanneer deze ons blijven tekortkomen. Het vergt enig risico om controle te hebben over je pijn en er vervolgens mee om te gaan. Dit is vooral wat de filmmakers willen leren. Van een seculiere film kan je ook niet verwachten dat er een christelijk-ideeele houding tegenover seksualiteit in voortkomt. Daar wordt gewoonweg anders tegenaan gekeken. Maar dat je je leven bij de kraag moet vatten en het in haar pure en volle waarde moet gaan begrijpen, is toch een indrukwekkende conclusie van de filmmakers.
laatste reacties
- De zoon van Salomon wordt meegenomen door rebellen van de RUF en niet door het l...
door Lynn - Voor iedereen die deze film niet in de bioscoop gezien heeft of de uitzending op...
door Paultje - 1 fout in de recensie qua mening: dit is nog steeds de beste rol ooit van Penn e...
door ivar rovers - Een hele mooie film over een verschrikkelijk verhaal. De film laat goed zien ho...
door Gerard B. - Mooie recensie en de reacties zijn steeds geweldig en de film draait al 9 weken ...
door jacco groen



Plaats reactie