The Men Who Stare at Goats 0

Waardering:

0.0   (0)

Veel lachen om New Age-achtig gezweef en een klein beetje maatschappijkritiek. Aan de komedie The Men Who Stare at Goats moet je vooral niet te zwaar tillen.Telepathie, door muren lopen, superkrachten. Het Amerikaanse leger is er al sinds het einde van de Vietnamoorlog mee bezig en kent zelfs onderdelen waar allerlei paranormale gaven worden toegepast. In Amerika weten sommige aanhangers zeker dat het allemaal waar is. Echt gebeurd, en zo occult als wat. The Men Who Stare at Goats is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van journalist Jon Ronson (waarvan evenmin duidelijk is hoe serieus het is) en voedt een sentiment dat op een of andere manier sterk aanwezig is in het Amerikaanse denken: ideeën over complotten, wilde verhalen variërend van geheime aanwijzingen op dollarbiljetten tot bedrijven die samenwerken met de duivel. De film vertelt eigenlijk alleen absurde verhalen die al tijden rondzingen, maar dan smakelijk gepresenteerd. En met grote namen als George Clooney en Kevin Spacey. Wie 'stare' en 'goats' zou vermengen, vermeldt een Amerikaanse website, zou 'stargate' krijgen, een geheim CIA-project waarover boeken en internetpagina's zijn volgeschreven. De overgebleven letters o en s zouden staan voor 'occult sciences', een tak van sport waarmee Amerikaanse geheime diensten zich volgens christenen en niet-christenen al decennia bezig houden. Tja.

Supersoldaten
The Men Who Stare at Goats gaat over een jonge journalist, Bob Wilton (Ewan McGregor) die, om zich tegenover zijn vrouw te bewijzen, op reportage gaat naar Irak. In Koeweit ontmoet hij de gepensioneerde sergeant-majoor Lyn Cassady (George Clooney). Het is 2003. De Amerikanen hebben Saddam juist van de troon gestoten, en er heerst chaos. Verveelde soldaten, concurrerende beveiligingsbedrijven, fundamentalisten en ordinaire boeven krioelen door elkaar heen. Daartussendoor bewegen zich als een stel malloten de hoofdpersonen. Zeker de helft van de film bestaat uit flashbacks, als Cassidy zijn wonderlijke verhalen vertelt over het First Earth Battaljon. Dat zou tijdens de Vietnamoorlog zijn opgericht om met New Agetechnieken ‘supersoldaten’ te trainen. Topgeheim, natuurlijk. ,,We leerden’’, vertelt Cassady aan Wilton, ,,om niet met wapens te vechten, maar met ons gedachten.’’ De grootste prestatie is – jawel – het doodstaren van geiten. ‘Jedi’s’ worden ze in Star Wars-terminologie genoemd (er komen meer Star Wars-verwijzingen voorbij) en ze zijn tot indrukwekkende dingen in staat, al laat Cassady daar in de Iraakse woestijn bar weinig van zien. Wilton kan alle verhalen nauwelijks geloven. Is de sergeant-majoor gestoord? Of zit er iets van waarheid in zijn verhalen? ‘Er zou wel eens meer van waar kunnen zijn dan je denkt’, stelt een dreigend zinnetje aan het begin van de film. Maar de film doet weinig moeite om die stelling te bewijzen. Het lijkt vooral bedoeld om op de lachspieren te werken. Vermeende waarheid als vorm van amusement.

Zoekende ziel

The Men Who Stare at Goats is flauw genoeg om regelmatig te lachen. De film lijkt heel even ook een satire te zijn. In ieder geval zijn daarvoor ingrediënten genoeg aanwezig. De Amerikaanse inval in Irak en de daaropvolgende anarchie worden op de hak genomen, evenals het spirituele hippiegezweef van de jaren zestig en zeventig. Maar uiteindelijk dienen ze eerder als lachwekkend decor voor het absurde verhaal dan als prooien van bijtende maatschappijkritiek. De film wil overduidelijk niets meer dan leuk zijn. Veel dieper moet je niet graven. Of het moet die ene losse opmerking zijn, ergens op tweederde van de film, die een christen even doet opveren. ,,Daarnaar was ik nou al die tijd op zoek’’, denkt Bob Wilton, liggend op het droge Iraakse woestijnzand en mijmerend over Cassady's vaste vertrouwen in het bovennatuurlijke. ,,Naar een geloof, iets dat betekenis geeft aan mijn leven.’’ Het is de hunkerende, onrustige, zoekende ziel, waar theologen en kunstenaars het al eeuwen over hebben. En dus neem je de toevlucht tot New Age, tot zweverige ideeën, tot een gemeenschap die je ‘zin’ geeft. Maar wie zo ver doordenkt, laadt het verhaal al te zwaar. Dat geldt ook voor wie een groot punt maakt van de New Agepraktijken in de film (waarmee vrolijk de spot wordt gedreven). The Men Who Stare at Goats is een komedie en niets meer. Wijzer word je er niet van, maar dat is van staren naar geiten nooit iemand geworden.