Green Zone 0

Waardering:

2.0   (1)

In Green Zone is Roy Miller (Matt Damon) als leider van een militair team op zoek naar massavernietigingswapens. In de eerste weken na de invasie van Irak in 2003 is dat nog een spannende zoektocht. Voor het publiek anno 2010 is het geen verrassing meer dat die wapens nooit gevonden worden. Miller bijt zich dan ook al snel vast in de volgende, nog uitdagender vraag: als die massavernietigingswapens er niet zijn, waar komen dan de gedetailleerde inlichtingen over de mogelijke vindplaatsen vandaan?

Veel van wat in Green Zone de revue passeert, werd al uitstekend gepresenteerd in de documentaire No End in Sight uit 2007. Bijvoorbeeld de catastrofale beslissing om het Iraakse leger naar huis te sturen of het functioneren van een inlichtingenkanaal dat buiten de bestaande geheime diensten om \'ongefiltereerde\' informatie richting de beleidsmakers doorgaf. In Green Zone zijn deze gegevens het vertrekpunt voor een fictieve thriller om een kritische en soms politieke boodschap voor een groot publiek aansprekend te maken.

In één van de slotscènes confronteert de film een houding die mogelijk die van zijn eigen (Amerikaanse) publiek is: "ook al zou het waar zijn dat we op basis van verkeerde informatie een oorlog begonnen zijn, dat maakt nu toch niet meer uit." Green Zone wil wakker schudden en schreeuwt: "het maakt wel degelijk uit!" Helaas is de boodschap te weinig urgent. De film (gemaakt in 2008) heeft te lang op de plank gelegen.

Beoordeeld als actie-thriller haalt de film niet het niveau van The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum die door hetzelfde duo van regisseur Paul Greengrass en acteur Matt Damon gemaakt werden. De spanningsboog aan het slot van de film buigt de opgebouwde achterdocht om in een veel te afgeronde en geruststellende oplossing. Het effectieve van de Bourne-films die volledig in de paranoia blijven hangen, is veel minder aanwezig.

In technisch opzicht is Green Zone zeer vakkundig gemaakt. Bagdad en omgeving ziet er mooi en overtuigend uit. Het enorme budget van naar verluid 100 miljoen dollar is eraan af te zien. De desoriënterende stijl van filmen, het handelsmerk van regisseur Greengrass, werkt ook hier weer uitstekend. In de nachtelijke scènes is daardoor niet alles meer te volgen, maar het lijkt vooral te draaien om het overbrengen van een intense ervaring.

In de Verenigde Staten was de film aan de bioscoopkassa tot dusver nog weinig succesvol (opbrengst: 35 miljoen dollar). Wil men de boodschap van deze film liever niet horen? Dat is mogelijk. Nog waarschijnlijker is dat men het onderwerp "Irak" liever mijdt als men voor de ontspanning een avondje uit gaat. Alle Irak-films die de laatste jaren in de VS het licht zagen (inclusief het Oscarwinnende The Hurt Locker) werden door het eigen publiek maar matig bezocht.