Je vais bien, ne t'en fais pas 0

Waardering:

0.0   (0)

In Je vais bien, ne t’en fais pas hoort Elise na terugkomst van vakantie dat haar tweelingbroer Loïc is weggelopen van het ouderlijk huis.

Volgens vader Paul Tellier was een ruzie over Loïcs onopgeruimde kamer hiervoor de enige reden, iets wat Elise, ‘Lili’ voor intimi (Mélanie Laurent), ernstig betwijfelt. Het aanhoudende gemis en de afwezigheid van haar broer maakt Lili eenzaam en anorectisch. Ze stopt met haar studie en verliest veel sociaal contact met vrienden. Haar plezier in het leven beperkt zich tot het ontvangen van de kaarten die Loïc haar met enige regelmaat schrijft: “Je vais bien, ne t’en fais pas”: “het gaat goed met me, maak je maar niet ongerust”. In een poging hem op te sporen, besluit Lili af te reizen naar een aantal Franse steden waar Loïcs briefkaarten vandaan komen. Een hopeloze zaak, met als tragisch dieptepunt de ontdekking van dubieuze acties van haar vader. 

Je vais bien, ne t’en fais pas zit vol relatie- en familieperikelen: wat kan de afwezigheid van een familielid allemaal veroorzaken? Hoe belangrijk is vriendschap? En: hoever kunnen ouders gaan om hun kinderen te beschermen tegen pijn en verdriet? Lastige vragen, die in de film toch redelijk eenvoudig verwerkt worden. Zonder veel poespas weet de getalenteerde twintiger Mélanie Laurent een zachtaardig meisje neer te zetten dat verstrikt raakt in haar eigen verdriet. Lili is breekbaar, lief, mysterieus en onverwacht tegelijk. Met de casting van Kad Merat schoot regisseur Philippe Lioret nogmaals in de roos; de acties van vader Tellier bezorgen de kijker afwisselend volledige vertedering en gebalde vuisten.

In eenvoudige dialogen laat elk lid van de familie Tellier zien hoe hij of zij met het verdriet van Loïcs afwezigheid omgaat. Moeder Isabelle wil niemand lastigvallen met haar tranen, vader Paul vindt het steeds moeilijker stoïcijns en koel te blijven. Dochter Lili is de enige die openlijk haar verdriet uit. 

Opvallend is het overwegend grauwe meubilair in het middenklassehuis van de Telliers, dat perfect past bij de kille sfeer, net als de steeds donkerder wordende kringen onder Lili’s ogen en de steeds meer dreigende muziek. Zowel Lili als de kijker merkt gaandeweg dat er iets aan Loïcs verdwijning onjuist is, en de muziek onderstreept dat. Het resterende plaatje klopt, het verhaal is af; geen enkele zin of setting in de film lijkt aan het toeval overgelaten te zijn. En dat is prettig, want het haast automatische meedenken over Loïcs verdwijning vergt al genoeg concentratie van de kijker. 

De zeven gewonnen Franse filmawards (met name voor de acteerprestaties van Laurent en het scenario van schrijver/regisseur Lioret) onderstrepen nog eens de klasse van Je vais bien, ne t’en fais pas. Een uitmuntende Franse film, met een juiste balans tussen subtiliteit en drama waar Hollywood nog iets van kan leren.