Babette's Feast 0

Waardering:

0.0   (0)

Babette's Feast is een favoriet bij veel christelijke filmliefhebbers en kan nu op dvd bewonderd worden. Een ingedut dorpje op het Deense platteland krijgt de smaak van genade te pakken als een Franse vluchtelinge een meesterkok te zijn die uit eigen zak een fantastisch feestmaal aanricht.Bart Cusveller over de dvd:

Wat opvalt is dat de kleuren nog steeds flets zijn, maar met meer contrast tussen het begin van de film en het eind van de film. Het landschap van de Deense duinen in Jutland steekt maar schraal af tegen de warmte en de variatie van de gerechten die Babette op tafel tovert. En het valt op dat het eigenlijk een eenvoudige film is. Het decor en de aankleding zijn niet spectaculair, er is maar weinig muziek. De kracht van de film blijkt heel nadrukkelijk te danken aan de kracht van het verhaal.

Toen ik de film nog niet gezien had en ik van horen zeggen had dat hij nogal ‘redeeming’ is, meende ik dat er dan wel een of ander onrecht hersteld zou worden of een leugen ontmaskerd. Alsof genade alleen van morele aard is, een terechtwijzing. Nee, Babette’s feestmaal laat zien dat ons leven soms behoefte heeft aan verrijking door de schoonheid en het genot dat het leven ons biedt. Ons leven kan heel armzalig worden door al onze godsdienstigheid, haarkloverijen en plichtsbetrachting, zo lijkt de boodschap, maar wordt ons leven niet juist zoals het bedoeld is door de verscheidenheid aan kleuren en smaken? Genade kan ook esthetisch van aard zijn. Het blijkt dat door dat besef ook relaties zich herstellen en vergeving mogelijk is. Dat is shalom.

Een heel Bijbels gegeven, lijkt me. Is het niet de boodschap van Prediker: doe wat God van je vraagt en geniet van wat hij je geeft? En het roept Jezus’ gelijkenis van de verloren zoon in gedachten: de oudste zoon leeft een leven van plichtsbetrachting maar vindt de liefde van de vader niet, de jongste zoon merkt aan het feestmaal van de vader dat hij ondanks alles van hem houdt. En Jezus zelf illustreerde dit door de twaalf discipelen te dienen tijdens het laatste avondmaal en alles te geven om hen leven te geven. Zoals Babette (in het wit, met een crucifix op de borst) twaalf gasten bedient en alles weggeeft om hen de ware aard van het leven te laten proeven.

Reinier Sonneveld over de film:

Het is een van de klassiekers van de ‘christelijke film’ en won terecht een Oscar in 1987 voor de Beste Buitenlandse Film. Bij meerdere christelijke auteurs zie je de film terugkomen als ultieme parabel voor genade (Philip Yancey, Eugene Peterson). Hoe zit dat? In een ietwat traag, maar mooi geschoten drama, maken we kennis met Marina en Philippa, twee deugdzame zussen. Ze wonen aan een kille Scandinavische kust en zijn de dochters van een voorganger die een kleine gemeenschap leidde, die zich van alle genietingen van het leven onthielden; hij is inmiddels overleden, maar onder aanvoering van de twee zussen gaat een groepje bejaarden nog dapper door.

De komst van een Franse dame, de Babette uit de titel, verandert alles. De eerste jaren nog niet zo veel. Babette is een levendige vrouw en het dorpje krijgt meer een blos op de wangen. Ze wordt de kokkin van de twee oude zussen, maar ze voelt goed de ingetogenheid aan en doet niets buitensporigs. Tot ze de loterij in Frankrijk wint. Marina en Philippa nemen aan dat ze nu wel terug zal gaan naar Frankrijk, en Babette vraagt inderdaad ook om ‘een laatste gunst’: ze wil het afscheidsmaal bereiden.

En dan komt een grote wending. Babette die altijd zo sober kookte, precies zoals het dorp het altijd gewend was, maakt een lijst bestellingen, van truffels tot schildpad. De dorpelingen verstijven als het binnen wordt gebracht, en nemen zich stellig voor er niet van te genieten. Maar als ze de gerechten na dagen voorbereidingen hun voorschotelt, stijgt en stijgt te stemming en kunnen ze zich niet meer inhouden: dit is het lekkerste wat ze ooit gegeten hebben. De verhalen komen en zelfs oude vetes worden bijgesteld.
Tegen het einde van de maaltijd blijkt dat deze Babette een van de beroemdste koks was in Frankrijk, maar dat nooit heeft willen zeggen, om het dorp niet in verlegenheid te brengen. Ze wil ook helemaal niet terug naar haar vaderland, en heeft al het geld van de loterij, al haar kansen op een beter leven, gegeven aan de ingrediënten van deze ene maaltijd…

Dat is de wending waar de christelijke auteurs natuurlijk op af vliegen, en terecht. Er is in de cinema zelden een mooiere en ontroerender metafoor geweest voor Christus; die immers alles opgaf voor het geluk van zijn naasten. Door de maaltijd wordt de metafoor nog scherper: het is ook een beeld voor het christelijke ritueel van het avondmaal. In het avondmaal wordt immers gevierd dat Christus zijn lichaam gaf tot ‘voedsel’ van anderen; dit is precies wat Babette doet. Babette’s Feast is een uitermate humane film, vol vriendelijke humor en ontroering.